Η Χαρούλα που έγινε Χάρις και ο ταξικός αγώνας

Η αλήθεια είναι πως ο δίκαιος αγώνας των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών είναι ένας ξεκάθαρα ταξικός αγώνας. Αυτές οι γυναίκες, μέρος, πιθανότατα και αυτές του σαθρού κοινωνικού συμβολαίου και των πελατειακών σχέσεων, είδαν την πραγματική εικόνα του καπιταλιστικού κράτους έστω και τώρα κάπως αργά. Η αλήθεια, επίσης, είναι πως μόλις το κατάλαβαν αυτό ξεκίνησαν έναν αγώνα και διάλεξαν ένα δρόμο δύσκολο, στον οποίο ελάχιστη βοήθεια έχουν λάβει (εκτός από διάφορους κομματικούς οπορτουνιστές-εκμεταλλευτές της αριστεράς) από αυτούς που πρέπει: τα ταξικά τους αδέρφια, εμάς δηλαδή. Ούτε καν όταν έτρωγαν το ξύλο και τα χημικά από του μπάτσους-δεν είμασταν εκεί.
Οπότε κανέναν δικαίωμα κριτικής δεν έχουμε για τον τρόπο που συνεχίζουν αλλά και προπαγανδίζουν τον αγώνα τους.Βέβαια, εδώ θα πρέπει να σημειώσω πως τα μέσα κάνουν τον σκοπό και όχι το αντίστροφο,επιμένω όμως, κανένα δικαίωμα κριτικής, μόνο ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ ταξική.
Χαλάστηκα, όμως, για αυτό γράφω τούτες εδώ τις παλιογραμμές. Χαλάστηκα όταν είδα το όνομα της Χάρις-παλιότερα Χαρούλας- στη σημερινή τους συναυλία. Καταλαβαίνω, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, θέλεις να "τραβήξεις" τον κόσμο.
Απλά, βαρέθηκα και σιχάθηκα να βρίσκω μπροστά μου όλους αυτούς τους "έντεχνους" και "ποιοτικούς", όλους αυτούς που με όπλο μια καλή φωνή έκαναν τα φράγκα τους πουλώντας παραμύθα επανάστασης, λαϊκισμού και μιζέριας. Συνεργαζόμενοι με πολυεθνικές, με μαφιόζους μαγαζατόρες (πόσο έκανε το ποτό εκεί που τραγουδούσες, προ κρίσης, Χαρούλα;) σε μέρη του κώλου που σε στίβαζαν σαν τη σαρδέλα, κάνοντας αρπαχτές οπουδήποτε και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και τις ονόμαζαν συναυλίες. Κάνοντας καριέρα στις πλάτες άλλων( μουσικών, στιχουργών) ενώ αυτοί έπαιρναν ψίχουλα;
Μπορεί η συγκεκριμένη να είναι πιο έξυπνη και να μην έχει την έπαρση του κάθε Νταλάρα κρύβοντας καλύτερα τα φράγκα της. Μπορεί να να είναι πολύ πιο διακριτική από τον κάθε μαϊντανό Σαββόπουλο. Ανήκει, όμως, στην τάξη μας; Μπορεί να εκφράσει τον αγώνα αυτών των γυναικών;
Δεν θα απαντήσω σε εύκολα ερωτήματα,δεν θα κριτικάρω άλλο αυτό το δίκαιο ταξικό αγώνα.
Μιλάμε και παλεύουμε (το κάνουμε άραγε;) για την ταξική μας ενότητα.Μέχρι τότε ας την εκφράσω, έστω, με ένα σύνθημα

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ,

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Υ.Γ. Δύο τραγούδια του Μάνου Λοίζου που σε έκανε μεγάλη και τρανή Χαρούλα

https://www.youtube.com/watch?v=_xnFzF4ntfI

https://www.youtube.com/watch?v=7pRtGQfD_-w

Η τύφλωση

Όλοι μας ζούμε τις, μικρές ή μεγάλες τυφλώσεις μας. Πολλές φορές αφορούν στιγμές της καθημερινότητας, άλλες πάλι δηλώνουν μια περισσότερο μόνιμη κατάσταση του νου μας. Τείνω να καταλήξω πως όλες τους έχουν την ίδια συνισταμένη. Άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας, άρνηση και αποφυγή να παλέψουμε για όσα επιθυμούμε, όσα πιστεύουμε τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.Δίπλα από τη λέξη τύφλωση ας βάλεις εσύ ότι νομίζεις,  για κάθε έναν από εμάς σίγουρα θα είναι κάτι διαφορετικό...

Έβλεπα αυτό το βιβλίο για χρόνια στο ράφι μαζί με τα υπόλοιπα, αλλά δεν το ακούμπαγα. Μια από τις δικές μου τυφλώσεις είναι η συσσώρευση πνευματικών αποθεμάτων, στη μορφή δίσκων, βιβλίων ή ταινιών σαν να έχω μπροστά μου μια διανοητική εποχή παγετώνων ή μια απροκάλυπτη φασιστική δικτατορία η οποία θα απαγορέψει οτιδήποτε την αμφισβητεί. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, να μην έχω τόσο άδικο...Δεν είχε βοηθήσει και το σχόλιο στο οπισθόφυλλο του, που σύγκρινε το βιβλίο του Ελίας Κανέτι  με τον Οδυσσέα του Τζόυς, θυμίζοντας μου τους πονοκεφάλους που μου είχε προκαλέσει αυτός ο πνευματικός ογκόλιθος.

Κάποια στιγμή το έπιασα στα χέρια μου.Φυσικά εδώ δεν θα αποτολμήσω να γράψω μια "κανονική" κριτική βιβλίου-μην με πάρουν και με τις πέτρες. Δυσκολεύτηκα πολύ, σπάνια μου έχει ξανασυμβεί, να βγω από μέσα του,καθώς ολοκλήρωνα τις τελευταίες γραμμές του. Ο βυθισμένος στα βιβλία ήρωας ζώντας μια φανταστική, σχεδόν εξωπραγματική ζωή με φόβισε γιατί τον είδα κλωνοποιημένο παντού γύρω μου.Στη θέση των βιβλίων βάλε ότι θες: ναρκωτικά, λεφτά, εξουσία, προπαγάνδα,εγωισμοί, μίσος. Τώρα, ίσως, καταλαβαίνεις καλύτερα.

Ο κόσμος του μυαλού του πρωταγωνιστή είναι πολυσύνθετος, στριφνός και σκοτεινός απευθείας συνάγωγος της καφκικής μυθιστορίας. Ο κόσμος που δημιουργεί ο Κανέτι δεν έχει κανένα έλεος για τον ήρωα του: όποτε, χωρίς να το επιθυμεί ιδιαίτερα βέβαια, προσπαθεί να βγει από αυτόν είναι έτοιμος, σαν μια λεοπάρδαλη που παραμονεύει για να τραφεί, να τον κατασπαράξει,όπως και το κάνει.

Τα εκφραστικά μέσα του συγγραφέα, σε άλλη μια καθόλου τυχαία ομοιότητα με τον σπουδαίο Τσέχο, είναι λιτά και αυτό με ενθουσιάζει.Γράφει με σαφήνεια, υποννοεί ακόμα περισσότερα-πως το κάνει αυτό ρε κουμπάρε; Το σκοτάδι της κεντροευρωπαικής καθημερινότητας, αναμιγνύεται με το άπλετο, όσο και θανατηφόρο για τους"αδύναμους", φως της σαβάνας των άγριων θηρίων. Γιατί αυτό πιστεύει ο συγγραφέας. Ο κόσμος, όχι όμως μια κάποια μακρινή εξουσία, αλλά οι γύρω μας, αυτοί που αγαπάμε  ακόμα-ακόμα ποτέ δεν άφησαν πίσω τους τα άγρια ένστικτα της επιβίωσης. Με αυτό τον τρόπο η σουρεαλιστική κατάβαση του πρωταγωνιστή στο δικό του κόσμο αιτιολογείται και δικαιολογείται από τα παραπάνω. Είναι ,ίσως, τρελός ο πρωταγωνιστής αλλά καλά κάνει, μας λέει.

Η ιστορία, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Πίσω από την βασική αφήγηση ο Κανέτι υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσια του. Τα βιβλία, το πνεύμα, τη γνώση και τον ανθρωπισμό της. Αξίζει να θυμηθούμε ότι έγραψε την Τύφλωση στη Βιέννη του μεσοπολέμου, όταν η χολή του φασισμού του χτυπούσε την πόρτα. Κάνοντας μια ετεροχρονισμένη εικασία ίσως να ήθελε να υπενθυμίσει όλα όσα πέτυχε ο άνθρωπος από τον Ουμανισμό της Αναγέννησης και μετά. Είναι τόσο δυνατά και λυτρωτικά που αξίζει να χαθεί κανείς σε αυτά παρά να παραδοθεί στην ξετσιπωσιά της κοινωνικής αναλγησίας.

Εκθέτοντας τον στον γέλωτα μας για το παραμύθι μέσα στο οποίο ζει, παράλληλα τον υπερασπίζεται με κεντροευρωπαικό ψυχρό πάθος  σε αυτόν του τον αγώνα απέναντι στον κανιβαλισμό της κοινωνίας.

Όσα περιγράφει, έστω διαστρεβλωμένα από το μυαλό του ήρωα του, μου θυμίζουν το σήμερα. Ε, η μεγάλη τέχνη δεν γνωρίζει σύνορα, ούτε στο χρόνο.

Sound grammar

Talking is the universal method of words that form the language of people.It is also the creator of thoughts and ideas.Languages identify the position of said birthplace of its citizens.Sound stimulates the newborn baby and could cause the infant to cry.Sound itself is used in endless forms of communication.Sound is neither masculine nor feminine yet the world wide use of it is based on the order of human culture.
Sounds found in the expression of music, vocal and instrumental, are the global styles or forms such as jazz, opera, country, classical and other musical genres, all equal in the concept of ideas.Sound has a specific meaning when used in diefferent dialects.The culture of civilization when expressed in diffrent tongues identifies the differences.

ORNETTE COLEMAN "SOUND GRAMMAR" (2006)

Αναμνήσεις από το μέλλον (8): ένα στριφνό ντουέτο

http://tileskopio.tumblr.com/post/42363670880/158-keith-rowe-john-tilbury