Η τέχνη του Johannes Mundinger: εμπόλεμη χωρική γυμναστική

Τα χρώματα θέλουν επίμονα να ξεφύγουν από τους περιορισμούς τους: αντιπαλεύουν τη χωροταξία της τοποθέτησης τους, αντιστέκονται στη γεωγραφία του χώρου που βρίσκονται, απειλούν να σε βάλουν σε κίνηση σε μια αίθουσα γυμναστικής, διαφωνούν με τη χρήση του υπαρκτού χώρου και αντιπροτείνουν κάτι άλλο, διαφορετικό,

Μια πολυδιάστατη γεωγραφία του χώρου με χρώματα που διαπλέκονται, το ένα επικαλύπτει το άλλο σε μια αέναη κίνηση μέσα σε, δυστυχώς μόνο, τρεις διαστάσεις. Αυτές τις διαστάσεις είναι που αρνούνται, επιθυμούν περισσότερες, συμβιβάζονται στο ελάχιστο ακόμη και  με τις μεγάλες κλίμακες των έργων του.

Τοποθετούνται με χαρακτηριστική αυτονομία σε διαρκή πολεμική κίνηση μεταξύ τους, μοιάζουν να διαγωνίζονται σε μια μάχη επικράτησης.Μεταξύ τους μια και οι αιχμές των σχημάτων και των μορφών τους, σαν ξίφη, χώνονται η μία μέσα στην άλλη.

Απέναντι στο θεατή απειλώντας να τον κατακλύσουν και να κυριαρχήσουν επάνω του.

Μπροστά στον ίδιο τον καλλιτέχνη μια και επιθυμούν να λειτουργήσουν αυτόνομα και να τον εξαντλήσουν-τόσο πνευματικά όσο και σωματικά-υποβάλλοντας τον στην ιδιαίτερη, και τόσο ευχάριστα δραματική, εμπόλεμη αγωνία του άγνωστου.

Δεν υπάρχουν όρια, οι μεγάλες κλίμακες του Johannes Mundinger δεν επαρκούν, τα έργα του ασφυκτιούν και φωνάζουν πως θέλουν να παρεκτραπούν και να εισβάλουν με βία στην καθημερινότητα σου.

Με βασική αιχμή τους το κολάζ, λογική και αισθητική εξ ορισμού ανοιχτή σε νέες διατυπώσεις,καταλαμβάνουν το ζωτικό σου χώρο, δημιουργώντας νέες απορίες, αναπάντητες προκλήσεις που περιμένουν τη σειρά τους και μια συνεχή ζωογόνο κινητικότητα των ματιών σου. Αυτόνομες οντότητες πολλαπλών διαστάσεων ξιφουλκούν με την κανονικότητα σου, ξιφουλκούν με 'σένα.

Eternal noise

Carlos Giffoni-Eternal noise

Βρίσκομαι μέσα σ' ένα βαθύ σκοτάδι. Να σου πω την αλήθεια, δεν μπορώ, πλέον, να καταγράψω από πότε. Είμαι πολύ καιρό εδώ-πραγματικά. Αισθάνομαι σαν τον Ιωνά, όταν τον κατάπιε η μεγάλη φάλαινα. Βουβός και αυτός σε μετωπική με τις σκέψεις του. Μόνο που αυτός ήξερε πως, που και πότε συνέβη αυτό. Εγώ φοβάμαι πως με το που κόπηκε ο ομφάλιος λώρος μου, βρέθηκα σε αυτό το σκοτάδι. Είναι παχύ, σε στιγμές μοιάζει αδιαπέραστο. Δεν μπορώ-και φοβάμαι να προσπαθήσω-να αγγίξω τα όρια του, δεν γνωρίζω αν έχει τέλος ή αρχή, αν βρίσκεται αποκλειστικά γύρω μου ή αν το έχουν βιώσει και άλλοι.
Μέσα στο βαθύ σκοτάδι μου νοιώθω λίγο σαν τον Γκρέγκορ Σάμσα του Κάφκα. Παραπονιέμαι πως είμαι μόνος, πως κανείς δε με θέλει, σε κανενός τα όνειρα δεν αποτελώ πόθο ή λύτρωση. Μόνο που εγώ δεν στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου. ίσως να αιωρούμαι, ίσως να παραμένω ακίνητος πάνω σε μια κρύα επιφάνεια. Τόσο κρύα όσο ο τρόμος μου μην τυχόν και απλώσω τα χέρια μου μακρυά και συνειδητοποιήσω πως μπορώ να δω το σχήμα τους, καθώς αυτά θα έχουν βγει έξω από την πυκνή σκοτεινή σκιά που με περιβάλει. Μονάχα το σκοτάδι που περιγράφει κείνος, νομίζω, φέρνει απόλυτα στην κατάσταση μου
Αλήθεια, δεν γνωρίζω αν κοιμάμαι, δεν έχω ιδέα αν ξεκουράζομαι ποτέ, ούτε καν αν το χρειάζομαι αυτό, το σώμα μου σωπαίνει σαν σε έκσταση. Κάποιες φορές αισθάνομαι πως ξυπνάω όμως. Είναι εκείνες οι στιγμές, λίγα δευτερόλεπτα ίσως (να πω λεπτά; πραγματικά δεν ξέρω) που γεμίζω εικόνες. Σαν εκείνο το παλιό παιχνίδι, πατώ τα μικρά δύσχρηστα κουμπιά του μυαλού  μου και αυτές εναλλάσσονται με αστραπιαία ταχύτητα μπροστά στα απορημένα μάτια μου. Πιστεύω πως έχουν εντυπωθεί στο ασυνείδητο μου. Ναι, είμαι σίγουρος. Αυτή η ακινησία που μου έχει επιβληθεί (μα είμαι σίγουρος πως κάποιος ή κάτι άλλο με έχει τοποθετήσει σε αυτή την κατάσταση) με φέρνει πολύ κοντά του.  Μέσα στο μούδιασμα που μου προκαλεί η ασφυκτική γειτνίαση με τις  μύχιες σκέψεις μου-φοβάμαι να τις αντικρίσω μη τυχόν και ως άλλες μέδουσες με κάνουν και πετρώσω-οι εικόνες αυτές εντυπώνονται μέσα μου μια και καλή.
Όχι, όχι μη νομίσεις πως σου μιλώ για κάποια προηγούμενη ζωή ή ζωές. Στο χώρο και στο χρόνο που ονομάζω τώρα, παρόν, εδράζονται.  Σαν τους πίνακες του Rothko επιτίθενται στην κατάσταση που βιώνω, γεμίζοντας τη με ενοχλητικό διαπεραστικό φως. Άλλοτε πάλι έχουν τη μορφή ήχων. Ήχων τρομακτικών, διαπεραστικών, τόσο δυνατών και απαιτητικών που επιζητούν με θράσος την πλήρη προσοχή μου, σαν να προσπαθούν, με αυτό τον τρόπο, να διαρρήξουν την οργανική σχέση που έχω αναπτύξει με τη φυλακή μου. Οφείλω να σου πω πως συχνά το πετυχαίνουν.
Άλλες πάλι φορές, στο σκοτάδι που με περιβάλει, εμφανίζονται ως εκτυφλωτικό φως που ρίχνει τα φωτόνια του σε κάθε σπιθαμή του χώρου που με περικλείει. Εικόνες και ήχοι στροβιλίζονται γύρω μου σαν ευκίνητοι θανατηφόροι σκορπιοί έτοιμοι να χώσουν το κεντρί τους μέσα μου.
Τότε είναι που απόλυτα και  τρομακτικά φευγαλέα ανακαλύπτω πως αυτός ο χώρος έχει τα όρια και το σχήμα του μυαλού μου.

Στον Ελίας Κανέτι.

Freedomland

"the cell phone is ringing, but we don't answer it, someone wants something, but none of us can speak. we've been driving for two days from los angeles, eating african herbs prepared as a tea, and cut with mountain dew, none of us has said a word for hours, but there have been many conversations, we keep the rented mini-van on the road when the lines of the highway start to blend with the power lines above us, and the sewer lines below us, and the stars and sun start to stream into thick lines of glowing color around us, we change drivers, keeping the speed of the vehicle at a steady 60 miles with the cruise control and listening to the cd player.
song of exile sung by a man of the orfela tribe, sahara desert, recorded in 1948 by the henri ihote expedition, a muezzin call to prayer, from banfora, upper volta. flute players, dogon tribe, niger territory, song of praise, malinke tribe, kouroussa district, french guinea.the village chief is dead, gathered together in their communal hut, the women are singing while the insects of the night chirp in accompaniment.
(...) this river i cannot cross-this feeling i cannot stop-i'm caught in a burning pile of branches.outside atlanta, some woods in decay an old farmhouse, some sage picked from generations, lost from laws that forsake me. G/C D/C/G the clouds are natures' endorsement of the abstract, we are closing in on the summit..., poly sleeves, product codes for poly sleeves, poly pro jewelcase sleeves SCD615PP no flap. national reservation number 629 643 447...21.99 per day-airport.
let the lovely dead drag me down, olympia washington,UPS ACCT. W0 1324, set up, sound check, tracking 3pm.any new ideas? way up yonder, above the sky, eyes like a morning star...
first loop jews harp (canned heat), indian drum, strawberry shortcake fast electronic drum, that might keep the red ink from flowin' out of his mouth...we felt our way through claw hammer banjo, at happy hi holler, bob pigeon sweat to death.

Tom Greenwood-Portland 2007 (από τα liner notes του Freedomland των Jackie-O-Motherfucker)

Jose Guadelupe Posada

Ο θρίαμβος του χιούμορ στην πιο καθαρή και εμφανή του μορφή στο εικαστικό επίπεδο πρέπει να πει κανείς πως τοποθετείται σε χρόνους πολύ κοντινούς μας και να αναγνωρίσει ως τον πρώτο του τεχνίτη, το Μεξικάνο καλλιτέχνη Ποσάδα, ο οποίος σε θαυμαστές ξυλογραφίες λαϊκού χαρακτήρα μας ευαισθητοποιεί ως προς όλες τις αναταράξεις της Επανάστασης του 1910 (μέσα σε συνθέσεις όπου τίθεται σε ερώτημα και αντιπαράθεση οι σκιώδεις παρουσίες του Βίλα και του Φιέρρο και μας πληροφορούν γι' αυτό που μπορεί να είναι το άλμα από το χιούμορ της θεώρησης σε αυτό της πράξης-το Μεξικό με τα εξαίσια νεκρικά παιχνίδια του είναι εξάλλου η επίλεκτη χώρα του μελανού χιούμορ)

Αντρέ Μπρετόν, Minotaure, "le bois de Posada", no 10, 1939