Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Catherine Sikora, a review and small interview



You can find another one, definitely more objective, point of view on Catherine's album Jersey from my fellow contributors at the free jazz blogspot here.

A solo recording can be a wonderfullly frightening experience. It certainly has the urgency of coming to terms with your own needs and demands of expression. No one is restraining you, be as free as you you want.
On the other hand, the only real feedback you get is your own thoughts, ideas and ambivalent reactions towards your practice. Those can be a frustrating procedure. Self doubt lurks around every corner. This is then - the solo recording - the way to test yourself and try to overcome, at least some, your fears. And stay true.
It's no coincedence that the solo sax recording has followed, so closely, improvisation's trajectory. With numerous solo recordings from great practicians of the instrument (also a lot of women thankfully), many new paths have been opened in many ways of playing and presenting new material.

The review:

As i make my way through the day after another night of restless sleep, it must be of no coincedence that i was eager, at last, to write about this album. On the liner notes of this cd (another fine release of Relative Pitch records) there's a photo of someone's note, a neighbour, who, having listened a lot of Catherine Sikora's rehearsals, is thanking her about the experience.
I feel the same way. Jersey has the ability to furl around you and warm you. While i personally love the timbre of the tenor saxophone, i understand that it takes much more to make it sound like that. Having played a little bit of wind instruments myself, there's always this intimate connection with them. You are attached with it, you breath into it, it's like a lover and a comrade to any direction you want to go. And believe or not, the image of a man or a woman blowing through a saxophone is exhilaratingly erotic for me.
Certainly Evan Parker tells it like it is in the liner notes ( one more reason to buy this cd by the way...) and i strongly agree - if i may-  that this is a recording looking both ways through time: one way towards the past and, certainly into the future. Having no technical knowledge about the tenor sax, sometimes i feel it has by nature a rough and down to earth sound. Well, it might, but this down-to-earthness of Jersey is by no means an accident. It reflects Sikora's ideas and feelings.
Don't ask me about notes and phrases. I want to tell you about feelings, ideas and energy. Ok there are melodies, spontaneous ones, but most importantly there is a general feeling of urgency by someone who wishes to express herself in humble but rich and sentimental way.
Finally i strongly agree with Paul Acquaro's remark in free jazz blogspot. You are under-recorded Catherine, go ahead and give us more.





The interview:

1. Why make a solo album instead of any kind of collaboration? Was it a need for a personal statement?

Making a solo record was a natural progression for me. I have been playing solo concerts for several years now, and I included some solo tracks on my recording Clockwork Mercury. I love playing solo, and I find that because it is so challenging it really makes me grow as a musician, but truthfully the real motivation is that solo records and concerts are by far my favorite to listen to. 

2. Relative Pitch is in my opinion one of the most important labels in improvisation right now. How was this production realised?

I agree with you, Relative Pitch is a fantastic label, and is doing very important work. I had spoken with Kevin Reilly about making a solo record, and he said that he would release it on Relative Pitch. I recorded the album myself at home, and my husband Eric Mingus mixed it. Kevin arranged for the mastering of the recording, and took it from there. 

3. Do you live by your music? 

As well as playing I teach quite a lot, mostly online lessons at the moment, which works wonderfully well. Teaching gives me so much, I stay connected to a sense of wonder through my students; the excitement when a person discovers something new, or gains a new understanding of something that they found difficult, is tremendously rewarding to me, and it informs my practice and keeps me focused. 

4. In his recent - really worth reading -book the sax improvisor Jack Wright claimed that improvisation is a way to work and not necessarily a way to live or trancend your ideas. Do you agree?

Jack Wright is a formidable player, and I must get myself a copy of the book. Without having read it I really can't comment.

5. Do you place yourself within the expanded tradiiton of jazz as a free improvisational idiom?

My work is most definitely coming out of the expanded tradition of jazz, and I consider myself a free jazz/ avant jazz musician, not a free improviser. Additionally, it is important to note that I do not only work in free jazz settings. I work with composers, (notably Enrique Haneine), and I am always open to more such opportunities. Last month I was in Kassel, Germany for two weeks working with Ursel Schlicht as part of her SonicExchange quintet. This group, which consists of Ursel on piano, Stephanie Griffin on viola, Hilliard Greene on bass and Andrew Drury on drums, as well as myself on tenor and soprano saxes, plays free jazz, but we also work with pieces written by each member of the group. I find this to be very enriching and it enhances the communication and understanding within the group. 

6. Do your goals as a human being  identify with those as a musician? Is the philosophical pursuit of happiness something that motivates you as an artist as well?

I can't see how I would separate my goals as a human being from those as a musician—everything is inextricably connected. The philosophical pursuit of happiness in and of itself is not something I can say is purely a motivation to me as an artist, but of course playing and writing, even when it is very challenging, is enormously rewarding to me so the end result is happiness...the fact that I am following a career as an artist, choosing to do something that I love, is I suppose the pursuit of happiness in a larger way. 



Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Κρίμα να μην είσαι εδώ*




Περνούν οι μέρες γρήγορα
μα μερικές φρενάρουν.
Με παίρνουν στην καρότσα τους
κι όμορφα με βολτάρουν.
Γελούν με τα φτιασίδια μου
χαϊδεύουν τις πληγές μου.
Μεθάνε και μου δίνονται
και γίνονται δικές μου.
Φεύγουνε κοκκινίζοντας
και μ' αποχαιρετάνε.
Και μένω πάλι μόνος μου
να σε ξαναθυμάμαι.


*Για τον πατέρα μου

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Sofia Coppola, μια εικονοκλάστρια του σύγχρονου κινηματογράφου




Πήγα σινεμά για δω την Αποπλάνηση της Σοφία Κόπολα μη έχοντας δει ταινία της για χρόνια. Μικρό το κακό, ίσως, μια και η Κόπολα δεν συγκαταλέγεται στις πολυγραφότερες των δημιουργών.  Μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες αφότου είδα την Αποπλάνηση, παρακολούθησα ξανά τις πρώτες τις, θαυμάσιες, ποπ ματιές στο σύγχρονο κινηματογράφο, τα Virgin Suicides και Lost in Translation.

Όλα τα παραπάνω το καλοκαίρι του 2017 σε μια αλληλουχία εβδομάδων όπου και πάλι ο μοντέρνος κινηματογράφος κυριαρχείται από την ανδρική ματιά και τα μεγάλα μεγέθη. Αποτελεί μια ολοκληρωμένη αντίφαση, μια και ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι ένα σπουδαίος σκηνοθέτης, αλλά το φιλμικό υπερθέαμα της Δουνκέρκης είναι άλλη μία εκκωφαντική επιβεβαίωση του ανδρικού κόσμου που ονομάζουμε κινηματογράφο. Στα πλαίσια - και εξ ορισμού αυτής - της μεγάλης οθόνης και των απαιτήσεων της, η ανδρική και πατριαρχική ματιά συνοδεύει, χέρι με χέρι, τα μεγάλα θεάματα. Μεγάλοι ήρωες, κατά βάση άνδρες πρωταγωνιστές, ανδρικοί ηρωισμοί.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί τα φιλμικά θέσφατα της Κόπολα. Πλησίασα την Αποπλάνηση  αμφιβολίες. Το πρώτο της μέρος είχε τις αδυναμίες του: η συνηθισμένη πλοκή συνοδευόταν από την εμφανή αδυναμία - νισάφι πια μ'αυτόν - του Κόλιν Φάρελ να ακολουθήσει τις έξοχες ερμηνείες του γυναικείου καστ. Η αδύναμη πλοκή του πρώτου μισού σου τραβά την προσοχή απ' όλα τα υπόλοιπα που χτίζουν την ταινία. Η μπαρόκ ατμόσφαιρα ρομαντισμού συνοδεύεται από την αντίστοιχη φωτογραφία αλλά και μουσική. Τα πλάνα της Κόπολα -περιορισμένα στα ελάχιστα τετραγωνικά της βικτοριανής έπαυλης και του κήπου της - δημιουργούν μια ατμόσφαιρα δράματος δωματίου. Ο εναλλακτικός τίτλος που θα μπορούσες να δώσεις είναι προδοσία.

Η ποπ αισθητική προηγούμενων ταινιών της Κόπολα αντικαθίσταται εδώ με το μπαρόκ και τον ρομαντισμό. Η σκηνοθέτις υπηρετεί αυτή της την επιλογή με τον ίδιο φανατισμό: μινιμαλισμός, εμμονική σημασία στη μικροκλίμακα της εικόνας, διείσδυση στο μικρόκοσμο των προσωπικών συναισθημάτων. Μέσα από τις ερμηνείες του γυναικείου καστ, με προεξάρχουσα τη Νικόλ Κίντμαν, γευόμαστε τα καλά του επαγγελματισμού της show biz. Ρόλοι δουλεμένοι στη λεπτομέρεια τους που υπηρετούν τη μικροσκοπική καλλιγραφία της ταινίας.



Γυρνώντας πίσω στη φιλμογραφία της παρατηρούμε -τη εξαιρέσει ενός από τους σπουδαιότερους καρατερίστες του σύγχρονου κινηματογράφου, του Bill Murray, πως οι επιλογές της είναι γυναικείες. Σχεδόν κάθε ρόλος που η Κόπολα επιλέγει ως χαρακτηριστική έκφραση των ταινιών της είναι γυναικείος. Πριν μιλήσει κανείς για αντεστραμμένο σεξισμό, ας περιμένει πρώτα να έρθει η ισότιμη αντιμετώπιση των δύο φύλων στον κινηματογράφο.

Λίγα χρόνια πριν, το 2012, μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες ανεξάρτητες δισκογραφικές, η Entr' acte, κυκλοφόρησε το Mikroklimata της Helen Gough. Σ αυτό το cd η καλλιτέχνις πραγματευόταν τις εντάσεις - ηχητικές και συναισθηματικές που ενυπάρχουν μέσα σε ηχητικούς και χωρικούς μικρόκοσμους. Έχω την εντύπωση πως το ίδιο ακριβώς υποδαυλίζει η Κόπολα ( σε αντίθεση με τα συνήθως μεγαλεπήβολα φιλμικά background του πατέρα της ) στις ταινίες της. Κάνει focus στη λεπτομέρεια, επιχειρεί όχι απλά να αναδείξει αλλά να μετατρέψει σε πρωταγωνιστή καθετί μικρό. Δεν απλώνεται χωρικά και χρονικά αλλά αποδέχεται πως η καθημερινότητα μας προχωρά με μικρά βήματα και αυτά προσπαθεί να μετουσιώσει  σε εικόνες.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές συνειδητοποιώ πως η αναπάντεχη αλλαγή της πλοκής στο δεύτερο μέρος της Αποπλάνησης λειτούργησε αντίστροφα του αναμενόμενου. Την ώρα που μετάλλαξε τους χαρακτήρες που παρακολουθούσαμε ως τότε, κατάφερε, παράλληλα να αναδείξει τη σκηνοθετική μαεστρία της ίδιας. Όλα τα παραπάνω είναι ένα κολάζ ιδεών, όχι εύκολα πραγματοποιήσιμων που η ίδια και οι συνεργάτες της ταίριαξαν σε εικόνες.  Το less is more είναι εύκολο μόνο να το γράφεις. Συνειδητοποιώ επιπλέον πως τα ίδια με τελείως διαφορετικά υλικά είχε φέρει εις πέρας στα δύο πρώτα της αριστουργηματικά φιλμ που ήδη ανέφερα.

Μια πραγματική χαμαιλέοντας με το δικό της μινιμαλιστικό καλλιτεχνικό όραμα. Ίσως ( και ) γι' αυτό οι ταινίες της όσο και να κινούνται στο χρόνο παραμένουν μια ανοιχτόμυαλη ποπ ματιά της οικονομίας του χώρου.

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Φαιά Πανούκλα



"Είναι αλήθεια βέβαια ότι στη στρατιά των ναζί βρήκε παχνί το κατακάθι του πολιτισμού. Είναι αλήθεια ότι εκεί βρήκε την ευκαιρία να τραμπουκίσει, να παίξει με το πιστόλι. Πίσω του, όμως, βρίσκεται η αγροτική μάζα, με τ' απούλητα προϊόντα της και τα χαμηλά μεροκάματα, ολόκληρη η μεσαία τάξη που βρίσκεται σε αποσύνθεση, οι μικροαστοί που καταστράφηκαν από τον πληθωρισμό και την κρίση και που μάχονται ενάντια στον ανταγωνισμό του μεγάλου κεφαλαίου, ενάντια στην προλεταριοποίηση που τους απειλεί. Κι ακόμα πλατιά στρώματα εργατών με κλονισμένα τα νεύρα από την πείνα και την ανεργία και, προπάντων, μια νεολαία χωρίς ψωμί, χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον."

Ντανιέλ Γκερέν "Η Φαιά Πανούκλα"