Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Downsizing rock n' roll: the music industry

The Make-up

Το κείμενο που ακολουθεί ( στα αγγλικά ) βρίσκεται στα liner notes αυτού του άλμπουμ: http://www.discogs.com/Make-Up-In-Mass-Mind/master/10071
Σούπερ γκρουπ...

Δεν υιοθετώ απαραίτητα όλα όσα θα διαβάσεις.

Since the breaking dawn of the industrial age, the dialectic march toward total alienation of producer/worker from product/work has never ceased, with it's attendand downsizing of skilled labour and the advances of industrial machinery which leaves roles only for interchangeable drones. These industrial trends typically manifest themselves in sqawking class disparity and powerlessness for the workers.

As an industry, the musical one is similar to the others, inventing new forms to encourage endless consumtion and downsizing the labour force, as in paying fewer workers for the work previously performed by many to minimize cost and maximize gain. The music industry uses it's monopoly of the airwaves to control people's taste, as well as their access to music/other exressive forms. This radio medium is tightly controlled by business and it's employee/lapdog, the federal goverment. The music industry determines which music shall prevail on the airwaves and thus, in popularity, typically choosing the form which is cheapest to produce.(...)

One hunderd years ago, the official organ of musical expression was classical/ballet/opera as performed by a symphony orchestra. One of these music factories typically employed some 40 skille workers ( musicians ), each one an essential part fo the whole. This was downsized in the 1920's to the jazz or swing band which was just half the size of the former, bloated institution, and thus economically more viable. Within 20 years this band had pared itself down to less than half it's original size this the Bop band and it's cool and hard bop progeny. Jazz's time as the popular paradigm was cut short however by innovations in electricity, which allowed fewer workers to make more music.(...)

This new music, rock n' roll, was cheap to produce but unpopular, as it was considered novelty music for teenyboppers. Rock n' roll was thus mercilesly pushed on radio and in film, and to ensure record company control over artists ( workers ) an age mythology was introduced, which contrived that players of this music could not be authentic unlees new and young. This capitalist paradigm had been tried and tested in the arenas of dishsoap, appliances and high art particularly with the concept of the avant garde but was honed to perfection with rock n' rool. The industry propagated standards of romantic destitution and drug addiction to discourage demands from the workers ( band members etc ) in this industry (rock n' roll ) for better conditions.

In the 1990's the rock n' roll era was eclipsed by the techno/electronic forms, which reduced the producing work force to just one or two individuals, the apparent apex of the industry's trend towards lower production costs and greater profit margins. In all of the cases here to fore examined, the forms which prevailed were the ones induced on the public through mass hypnosis and total control of the outlets of expression. The writeres and critics would typically comply with the new standards with the flourish of adejectives about the zeitgeist,as they are industry employees...

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

14 μουσικές για το '14...

Περισσότερο υποκειμενικά δεν γίνεται.
Πάμε χωρίς αξιολογική σειρά.

1. Dean Blunt-Black Metal

 Κάποτε υπήρχε ένα ζευγάρι που ηχογραφούσε τυπάδικες μουσικές ως Hype Williamshttp://www.discogs.com/artist/1874027-Hype-Williams-2 ).

Χώρισαν και, πλέον, ως Dean Blunt και Inga Copeland  συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο.



2. Ist-Consequences (of time and place)

Από τις ομορφιές του σύγχρονου αυτοσχεδιασμού να ακούς γνωστά μουσικά όργανα "αλλιώς".
Πως;  Άκου το κοντραμπάσο,την άρπα και το τσέλο και θα καταλάβεις.


3. Daunic Lazro/Benjamin Duboc/Didier Lasserre-Sens Radiants

Ο φίλος μου ο περκασιονίστας Didier Lasserre μπορεί να κάνει τα πάντα στα κρουστά. Εδώ με δύο καταπληκτικούς μουσικούς,αν και το βαρύτονο σαξόφωνο του Lazro σκίζει...



4. Broetzmann/Adasiewicz/Noble/Edwards-Mental Shake

Όποιος έχει δει ζωντανά έναν από τους μεγαλύτερους σαξοφωνίστες του 20ου (και βάλε) αιώνα, τον Peter Broetzmann δηλαδή, ξέρει.
Αλλά και το βιμπράφωνο ίσως να νομίζεις πως το ξέρεις, κάτσε, όμως να ακούσεις τον Jason Adasiewicz....


Broetzamnn και Adaciewicz live: https://www.youtube.com/watch?v=EqYVSwi1010

5. Fushitsusha-Nothing changes No one can change anything, I am ever changing Only you can change yourself

O Keiji Haino, ο κιθαρίστας των Fushitsusha, είναι ένας από τους θεούς της κιθάρας. Έστω για το ανύπαρκτο πια underground. Τεσπά, το ροκ, όπως πρέπει να' ναι, ενοχλητικό.


Fushitsusha Live: https://www.youtube.com/watch?v=U4VY0YZKT3A

6. Gang Wizard-Important picnic

Αργοπορημένη ανακάλυψη. Garage, punk, noise. Όλα μαζί.



7. The Dead C-The twelfth spectacle.

Αποδόμηση του rock n' roll σε τετραπλό βινύλιο.

8. Aphex Twin-Syro

Ο κατά κόσμο Richard James και πολύ αγαπημένος μου πήρε πολύ hype φέτος αλλά ήταν πολλά τα χρόνια που "απουσίαζε". Κάποτε θα μπει στην κατηγορία των μεγάλων του 20ου αιώνα μαζί με Xenakis, Cage, Coltrane και κάμποσους ακόμα. Σούπερ.



9. Oren Ambarchi/Eli Keszler-Alps

Πολλά περισσότερα από drones, rock και noise. Και οι δυο τους χτίζουν σπουδαία δισκογραφία. Μάγκες.


10. Nate Wooley/Chris Forsyth-Third

Δες πρόσφατο ποστάρισμα.

11. NehruvianDoom-NehruvianDoom (sound of the son)

Το hip-hop πάντα θα είναι μουσική του δρόμου. Ξετρελαίνομαι όταν παράλληλα συνδυάζει γνώση και μπόλιασμα παλιότερων ριζοσπαστικών μουσικών.



12.  James Hoff-Blaster

Η στροφή της PANhttp://p-a-n.org/ ) του δικού μας Βασίλη Κουλιγκά προς έναν πειραματικό ηλεκτρονικό ήχο είναι, πλέον,  era-defining που λένε και στο χωριό μου.To Blaster απλά βαράει με κάθε τρόπο...


13. Dead Gum-Gainer

Γαμώ την ψυχεδέλεια μου, γαμώ, ρε Παναγιώτη!


14. Jason Lescaleet-Much to my demise

Πειραματισμός. Από τους καλύτερους καλλιτέχνες στο τώρα και στο είδος. Καλύτερα άκου το απόσπασμα.


Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015


Όταν έσκασε μύτη αυτό το βινύλιο, λίγο καιρό πριν, πλημμύρισα από εικόνες, συναισθήματα και σκέψεις. Γύρισα σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω όταν τους άκουγα για πρώτη φορά, η εποχή του Red Medicine ήταν. Όντας από αυτούς που συμπλήρωσαν πολλά κομμάτια του παζλ μέσα τους από τη μουσική, οι τέσσερις τύποι από την πρωτεύουσα της χώρας των γενναίων σημαίνουν πολλά.
Αυτή η κυκλοφορία, το πρώτο τους demo, τα πρώτα τους "κανονικά" ηχογραφημένα τραγούδια, με γύρισε στο τότε. Τότε που και εγώ μολύνθηκα-μια και για πάντα-από την αισθητική μέχρι την πολιτικό-κοινωνική δυναμική του punk και του D.I.Y. Για 'μενα οι Fugazi αποτέλεσαν και αποτελούν (εκτός από απωθημένο που δεν είδα ποτέ ζωντανά) ένα μέρος των ηρώων μου. Καλλιτεχνικά τα άλμπουμ τους ισορροπούσαν εκπληκτικά μεταξύ της προσωπικής έκφρασης και του κοινωνικού σχολίου χωρίς ποτέ, ηθελημένα πιστεύω, να γέρνει η ζυγαριά προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Την ίδια στιγμή, μέσω της εταιρίας τους της Dischord, πάλεψαν λυσσαλέα για την ανεξαρτησία τους, μακρυά από τα λαμόγια των πολυεθνικών ακόμα και την εποχή της χρυσής κουτάλας του grunge , όταν όλοι οι τότε αστέρες του ροκ, τους ανέφεραν συνεχώς. Οι τιμές των δίσκων  και των συναυλιών τους, τουλάχιστον στην αμερικάνικη αγορά που μπορούσαν να τις ελέγξουν ήταν πάντα χαμηλές.
Και τα τραγούδια; Όπως φαίνεται και από αυτό το βινύλιο, οι ίδιοι πάντα θεωρούσαν τους εαυτούς τους πρώτα ως καλλιτέχνες. Ο πειραματισμός με τη ρυθμολογία και τον ήχο της κιθάρας πήγαινε πακέτο με την ορμή του hardcore punk, παιδιά του οποίου ήταν όλοι, και μια νοοτροπία που χάραζε ευθεία γραμμή και ίσες αποστάσεις μεταξύ του ενθουσιασμού του ερασιτέχνη με τη στόχευση ενός επαγγελματία. Οι Fugazi πάλεψαν με το νόμο (της αγοράς, της δήθεν στράτευσης, της αξιοπρέπειας στον κόσμο της show business) και τις περισσότερες φορές κέρδισαν.
Τα τραγούδια, έγραψα πιο πάνω. Ναι, αυτά πρώτα και κύρια. Αυτό το demo κάνει απόλυτα σαφές πως οι ίδιοι αντιλαμβάνονταν τον ήχο τους. Ήθελαν να πάνε πολλά βήματα παρακάτω από το hardcore, που τότε πέθαινε, και η αίσθηση που έχει κανείς ακούγοντας το είναι πως όλα είναι ανοιχτά στην εξέλιξη των κομματιών. Και, βέβαια, πως όλα τα διαπερνά το συναίσθημα, κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα να προσδιορίσω χρόνια τώρα. Ίσως να είναι η ζεστασιά του να ακούς την αλήθεια κάποιου, τους ήχους της ψυχής του.Ian, Guy, Joe και Brendan, σας ευχαριστώ. Είστε πάντα οι ήρωες μου.