Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Η απάτη της "αλήθειας της γλώσσας"




Η  "αλήθεια" της γλώσσας δεν είναι παρά μια ευκίνητη στρατιά μεταφορών, μετωνυμιών και ανθρωπομορφισμών-κοντολογίς, ένα άθροισμα ανθρώπινων σχέσεων το οποίο έχει ενισχυθεί, μετατοπιστεί και καλλωπιστεί ποιητικά και ρητορικά και το οποίο μετά από μακρά χρήση φαίνεται στέρεο, κανονικό και δεσμευτικό σε έναν λαό: οι "αλήθειες" είναι αυταπάτες για τις οποίες έχει κανείς ξεχάσει ότι είναι αυτό που είναι.

Φρήντριχ Νίτσε

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Psychocandy

πνίξε τη μαυρίλα σου στο feedback


Στη ρωγμή του σταματημένου χρόνου που ονομάζουμε προσωπική μνήμη αυτό το συγκεκριμένο άλμπουμ έχει το δικό του χώρο και θέση.

Αλλά ας μη μιλώ στο τώρα για το παρελθόν, ας γυρίσω 19 χρόνια πίσω.

Το καλοκαίρι του 1995, ως έφηβος, μετέφραζα τις ανησυχίες της ζωής μου μέσα από ένα indie rock φάσμα προσωπικών εκφράσεων και συναισθηματικών διακυμάνσεων.  Όχι πως δεν τέντωνα τα αυτιά μου σε άλλους ήχους, αλλά το indie ήταν η βάση και ο πυρήνας. Τότε, πολύ πριν το internet, το περιοδικό ΠΟΠ+ΡΟΚ ήταν η βίβλος μου: ενημέρωση, κριτική και πολλά άλλα μέσα από μια mainstream (τότε δεν το καταλάβαινα,βέβαια, ίσως και καλύτερα έτσι) αισθητική άποψη. Τον Αύγουστο του '95 το περιοδικό συμπλήρωνε 200 τεύχη και έκανε δώρο σε εκκολαπτόμενους συλλέκτες δίσκων (όπως εγώ...) τα 200, υποτίθεται, σημαντικότερα albums των αντίστοιχων τευχών κυκλοφορίας του. Περιττό να πως πως ξεζούμισα αυτό το τεύχος κάνοντας αυτοσκοπό των επόμενων χρόνων της ζωής μου να αποκτήσω τα περισσότερα από αυτά...
Ένα από τα διακόσια ήταν,φυσικά, το Psychocandy των Jesus and Mary Chain. Αυτό θα έλειπε να μην ήταν.

Μερικοί μήνες μετά από εκείνο το καλοκαίρι. 

Ο τόπος το Ρόδον της Μάρνης και η αιτία ένα από τα θρυλικά (τότε ακόμα) παζάρια δίσκων που γίνονταν εκεί. Ήταν το πρώτο που πήγαινα. Μπαίνοντας μέσα-γνωρίζοντας πως θα αντίκριζα πολλά αντικείμενα του πόθου μου-δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό το συναίσθημα. Ναι, ήμουν ευτυχισμένος!
Και δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο που ένα από τα πρώτα album που βρήκα, σε έναν από τους πρώτους πάγκους που έψαξα, στο πρώτο παζάρι δίσκων που πήγα (φορτωμένος όχι με πολλά λεφτά ,βέβαια, αλλά με χαρτάκια με σημειωμένους δίσκους-μη τυχόν και ξεχάσω κανέναν...) ήταν αυτό...
Ένα από τα πρώτα τικαρίσματα σε εκείνη τη λίστα (θα ακολουθούσαν πολλά μετέπειτα) ήταν το Psychocandy.
Για να λέω και την αλήθεια, γυρνώντας σπίτι και ακούγοντας το (τότε είχα τόσο λίγους δίσκους που τους άκουγα άμεσα, όχι όπως τώρα που μεστώνουν κάτι μήνες μέχρι να 'ρθει η σειρά τους...) δεν ένοιωσα και τόσο ευτυχισμένος, ούτε με γέμισε αμέσως. Ίσως γιατί η γεμάτη ναρκωτικά μαυρίλα των αδερφών Reid ήταν, γεωγραφικά, πολύ μακρυά. Ίσως γιατί όσο και να με νόμιζα προχώ στα μουσικά γούστα του τότε, οι προτιμήσεις μου ήταν αρκετά clean cut σε σχέση με τον θόρυβο, το κιθαριστικό feedback, το lo-fi (από οικονομική ανάγκη) ήχο και τα ντραμς που αποτελούσαν μια άμορφη ρυθμική μάζα. Μια φίλη, τότε, νόμιζε πως δεν είχαν ντράμερ παρά χειροκροτούσαν όλοι μαζί. 
Και, όμως, αυτός ο ογκόλιθος παρανοϊκού, φαζαρισμένου, τριπαρισμένου και διαστρεβλωμένου rock n' roll με εισήγαγε στην αισθητική πραγμάτων και ήχων που αναγνώρισα πολλά χρόνια μετά στην ψυχή μου. Ακόμα συνεχίζω να πιστεύω πως ο καλύτερος τρόπος να ακούσεις τους Jesus είναι από ένα walkman (τα θυμάσαι;) σε μια μέτρια γραμμένη κασέτα. 
Και τι τραγούδια είχαν οι πούστηδες. Και, κυρίως, πως κατάφεραν να τα ανασύρουν κάτω από το βάρος όλων των παραπάνω και να παραμείνουν τραγούδια; Για τον έρωτα, την απόγνωση, τα πάθη αλλά και μια, λανθάνουσα είναι η αλήθεια, αντίδραση στη σύγχρονη κουλτούρα.
Γιατί, ναι, χωρίς οι ίδιοι να το θέλουν/σκέφτονται/επιδιώκουν, το album αυτό είναι ένα μεγάλο άντε γαμήσου στη χαμαιλεοντική mainstream φασιστική κουλτούρα. Γι΄ αυτό είναι και μεγάλη τέχνη.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Ή ΜΕ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ (για τον Παύλο Φύσσα ν.2)




και το κείμενο της αφίσας:

Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου του 2013, ένας 33χρονος προλετάριος από τα δυτικά της Αθήνας στάθηκε απέναντι σε μια 30αριά υπαλλήλους του τοπικού παραρτήματος της μαφίας, της παρακρατικής συμμορίας της χ.α. Για να προστατεύσει την διαφυγή των φίλων του, για να προστατεύσει 2-3 πράγματα για τα οποία άξιζε να παλέψει στη γειτονιά του, για να σταθεί δίπλα σε άλλους, και άλλες σαν κι αυτόν, μετανάστες και ντόπιους, κόντρα στους ξεφτιλισμένους τσαμπουκάδες και τα βλέμματα των μπράβων. Και τα σκουπίδια που βρέθηκαν απέναντι του, με την προστασία των μπάτσων, τον δολοφόνησαν.

365 ΜΕΡΕΣ
Τις 365 μέρες που ακολούθησαν, οι επιθέσεις ενάντια στην πολυεθνική εργατική τάξη δεν σταμάτησαν στιγμή. Παράλληλα με τις δικαστικές "αντιναζιστικές" διώξεις , το ελληνικό κράτος και τα αφεντικά του, οι ρουφιάνοι τους και οι κοινωνικές τους συμμαχίες δεν έπαψαν να οργανώνουν την υποτίμηση της εργασίας, να αντικαθιστούν την πρόνοια με τον «Ξένιο Δία» και την επιχείρηση «Θέτις», να στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους "περισσευάμενους", δεν έπαψαν στιγμή να φωνάζουν πως οι ζωές μας δεν αξίζουν μία. Και κυρίως ότι εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο σ' αυτό, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πέρα απ' την κλάψα, πέρα από τον κανιβαλισμό του «ο καθένας για την πάρτη του» και την μεταφυσική προσμονή για κάποιον δεξιό ή αριστερό εθνικό σωτήρα. Απαίτησαν, κι εξακολουθούν να το απαιτούν, όλα αυτά -η υποτίμηση, ο θάνατος, η κλάψα και η μιζέρια- να θεωρούνται αυτονόητα.

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ
Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτέμβρη του 2013 ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας με την στάση του είπε ένα "άντε γαμήσου" σ' όλα τα παραπάνω. Και θύμισε πως οι δικές μας καθημερινές μάχες είναι οι μόνες στις οποίες μπορούμε να ελπίζουμε. Οι συλλογικές μας σχέσεις, ο πλούτος και η μαχητική τους αυτοπεποίθηση, που στέκονται κόντρα στην βαρβαρότητα και την ξεφτίλα. Απάντησε ξανά, όπως το κάνουν καθημερινά τόσες άλλες και τόσοι άλλοι, μετανάστες και ντόπιοι προλετάριοι, στο παλιό, καλό ερώτημα:

Ή ΜΕ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Κι όσοι βρίσκουν την απάντησή του ξένη, έχουν δικαίωμα μόνο στο σκασμό


Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Αντρέ Μπρετόν "Πόλεμος" (για τον Παύλο Φύσσα)



Κοιτάζω το Τέρας που γλύφεται
Για να μπερδευτεί όσο μπορεί με ότι είναι γύρω του
Τα μάτια του χρώμα φουρτούνας
Ξάφνου είναι βαλτονέρια που σκεπάζονται με βρώμικα
ρούχα με σκουπίδια.
Βαλτονέρια που πάντα σταματάνε τον άνθρωπο
Βαλτονέρια με μια μικρή πλατεία Όπερας στη κοιλιά τους.
Ο φωσφορισμός είναι το κλειδί για τα μάτια του Κτήνους
Που γλείφεται
Κι η γλώσσα του
Τοξεμένη ποιος ξέρει από πριν που
Είναι ένα σταυροδρόμι από καμίνια
Από κάτω ατενίζω τον ουρανίσκο του
Σαν από λάμπες μέσα σε σάκους
Και κάτω απ΄ το θόλο σε γαλάζιο βασιλικό χρώμα
Τόξα χρυσαφιά ξεφτισμένα προοπτικά το'να μέσα στ'άλλο
Ενώ τρέχει η πνοή της γενίκευσης στο άπειρο
εκείνου του πανάθλιου γυμνόστηθου παλιάτσου σαν κι αυτούς που βγαίνουν
στις πλατείες καταπίνοντας δαυλιά αναμμένα με πετρέλαιο
κάτω από μια ψιλή βροχή πεντάρες.
Τα σπυριά του Κτήνους λάμπουν εκατόμβες παλικαριών για να
χορτάσει ο Αριθμός.
Με τα πλευρά να τα φυλάνε αστραφτερά λέπια στρατοί
Φουσκωτοί και ο καθένας τους περιστρέφεται μια χαρά πάνω στη 
στρόφιγγα του
Μ' όλη τους την αλληλεξάρτηση σαν τα κοκόρια που βρίζονται 
την αυγή από κοπρώνα σε κοπρώνα
Αγγίζουμε τη ρωγμή της συνείδησης κι όμως μερικοί συνεχίζουν
να λένε πως η μέρα θ' ανατείλει
Η πόρτα ήθελα να πω το Τέρας γλείφεται κάτω απ΄τη
φτερούγα.
Και βλέπεις τάχα από γέλιο να χτυπιούνται από σπασμούς
κλέφτες βαθιά σε μια ταβέρνα
Ο αντικατοπτρισμός που μ΄αυτόν είχαν φτιάξει την καλοσύνη
διαλογίζεται
Είναι ένα κοίτασμα υδραργύρου
Θα μπορούσες να το γλύψεις μονομιάς
Νόμισα πως το Κτήνος στρεφόταν σε μένα είδα ξανα τη βρωμιά
της αστραπής
Πόσο είναι άσπρο στις μεμβράνες του μες στην σβελτάδα των δασών
από συμήδες όπου στήνεται η ενέδρα
Μες στα ξάρτια των καραβιών του που στην πλώρα τους βουτά μια
γυναίκα με την κούραση του έρωτα να τη στολίζει πράσινη
μάσκα
Μάταιος συναγερμός το Κτήνος κρατά τα νύχια του διεγερτική
στεφάνη γύρω από τα στήθη
Προσπαθώ να μην παραπατώ φανερά όταν κουνά την ουρά του
Που είναι σημαδεμένη άμαξα με καμτσικιά
Μες στην πνιγερή οσμή της κικινδέλης
Απ΄το φορείο το βρωμισμένο με μαύρο αίμα και με χρυσάφι προς
το φεγγάρι
Ακονίζει το ένα του κέρατο στο ενθουσιασμένο δέντρο των αιτιάσεων
κουλουριάζεται με φοβερή νωχέλεια κολακευμένο
Το Κτήνος γλύφει το όργανο του δεν είπα τίποτα.

( 1940-43)


ΣΗΜΕΡΑ 16/9 ΣΤΙΣ 18.00 ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ (ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ): ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
ΜΕΘΑΥΡΙΟ 18/9 ΣΤΙΣ 18.00 ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ: ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ-ΝΑΖΙ ΤΗΣ Χ.Α.