Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

PIZZA KANDAHAR




Τώρα, ακριβώς αυτή τη στιγμή
μια βόμβα εκρήγνυται
στην κεντρική αγορά της Κανταχάρ,

και στη Γάζα στρατολογούνται
νέοι βομβιστές αυτοκτονίας,

και εβδομήντα εφτά άνθρωποι από
-τη Λιβύη
-το Τόγκο
-και την Ακτή Ελεφαντοστού
προσπαθούν να νικήσουν τη μεγάλη θάλασσα.

Στο σκάφος υπάρχει χώρος για τριάντα τρία άτομα,
οι υπουργοί παθαίνουν αλτσχάιμερ κι
όμως συνεχίζουν να κυβερνούν, και η σφαίρα
του αστυνομικού διαπερνά το δεξί μάτι
του διαδηλωτή.

Εγώ όμως βγάζω
απ' τον φούρνο
την κατεψυγμένη πίτσα,

και το τυρί
είναι πράγματι
ξεροψημένο,

ακριβώς όπως μου
είχαν υποσχεθεί στη διαφήμιση.

Jannis Poptrandov "Pizza Kandahar"

Αντιγράφοντας από το Τεφλόν τ.13,

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Η κατάρρευση της πρωτόγονης κομμουνιστικής κοινωνίας




"(...)αυτό που έπαιξε τον μοιραίο ρόλο στην καταστροφή των πρωτόγονων κοινωνικών σχέσεων είναι η διείσδυση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι Ευρωπαίοι κατακτητές ήταν οι πρώτοι που δεν απέβλεπαν μόνο στην οικονομική καταπίεση και εκμετάλλευση των ιθαγενών, αλλά και στην αρπαγή των μέσων παραγωγής και της γης.Κάνοντας το αυτό, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός καταστρέφει από τη βάση του το πρωτόγονο κοινωνικό σύστημα.(...) Ο υποταγμένος πληθυσμός απογυμνωμένος από τα μέσα παραγωγής του, δεν θεωρείται πια στα μάτια του ευρωπαϊκού καπιταλισμού παρά σαν εργατική δύναμη, διαφορετικά εξολοθρεύεται.(...) Μπροστά στην έφοδο του καπιταλισμού, η πρωτόγονη κοινωνία που επέζησε σ' όλη τη διάρκεια των προηγούμενων ιστορικών φάσεων εξέλιξης, οπισθοχωρεί. Η πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία έδυσε-γιατί σε τελευταία ανάλυση ξεπεράστηκε απ΄την οικονομική πρόοδο-και παραχώρησε τη θέση της σε νέες προοπτικές της κοινωνικής εξέλιξης. Αυτή η εξέλιξη και αυτή η πρόοδος θα αντιπροσωπεύονται για πολύ καιρό από τις αγροίκες μέθοδες της ταξικής κοινωνίας, μέχρι που και αυτή, με τη σειρά της, να ξεπεραστεί και να εκμηδενιστεί από την κοινωνική πρόοδο. Η βία παίζει εδώ το ρόλο της υπηρέτριας της οικονομικής εξέλιξης."

Ρόζα Λούξεμπουργκ "Η πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία"

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Το φάντασμα της ταξικής μας συνείδησης




20 Αυγούστου 1923 και η ΓΣΕΕ κηρύσσει γενική απεργία. Ανάμεσα στα άλλα η προκήρυξη της έγραφε:

Μας κατηγόρησαν για αναρχικούς, μα είπαν πως δεν πρέπει να εξωθούμε τα "πράγματα", να δεχθούμε ένα "συμβιβασμό", το συμβιβασμό της ελαττώσεως ( σημ.: των μισθών ).
Με την πολιτική της σιωπής προσπαθούν να παραστήσουν πως το ζήτημα το εργατικό λύθηκε "χάρις στην πατρική επέμβαση της Κυβερνήσεως".
Τίποτε μη σας φοβίζει. Τίποτε μη σας αποθαρρύνει.
Στη δύναμη μας, στη δύναμη την οικoνομική και πολιτική της τάξεως μας, σ' αυτή θα βασισθούμε.
Με αυτή θα νικήσουμε. Τους ανθρώπους που πλούτισαν εις βάρος μας, εις βάρος του εργατικού λαού.Τους ανθρώπους που εις βάρος μας ακόμα ζουν, τους υπαίτιους της μικρασιατικής εκστρατείας, τους καταστροφείς μας μόνον έτσι θα τους καταβάλουμε.

Η προκήρυξη που καλούσε στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά έγραφε:

Απεργοί εργάτες και εργάτιδες, εις τας 4μμ σήμερον όλοι και όλες εις την πλατείαν  του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς μπροστά εις το Εργατικόν Κέντρον μας. Εις την μεγάλην αυτή συγκέντρωσην πρέπει να μη λείψει κανείς απεργός. Όλοι μαζί εώς τώρα επολεμήσαμε δια ξένα συμφέροντα. Τώρα θα πολεμήσομεν δια τα ιδικά μας συμφέροντα. Δια τα συμφέροντα της τάξεως μας.

Όπως αναφέρονται στο Ο Ελληνικός φασισμός στον Μεσοπόλεμο ( antifa scripta ).

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

aplomb!



Michel Doneda+Le Quan Ninh-aplomb

Έχω μια μεγάλη αγάπη-λέγε το και κόλλημα-με τα ντουέτα κρουστών και πνευστών,κατά προτίμηση σαξόφωνα. Το ηχοσύστημα του εγκεφάλου μου μοιάζει να προσλαμβάνει πιο εύκολα την ευρύτητα αυτού του συνδυασμού, την ίδια στιγμή που ακριβώς αυτός ο συνδυασμός λειτουργεί συμπληρωματικά στα ηχοχρώματα που εκτοξεύει στο περιβάλλον. Το δίδυμο, στην ανθρώπινη φύση, λειτουργεί πάντα ως προάγγελος της επιθυμητής συλλογικοποίησης των πολλών. Είναι η πόρτα για κάτι ευρύτερο και πιο σπουδαίο, γεγονός ακόμα σημαντικότερο στην κοινωνία της εξατομίκευσης.

Ίσως να είναι εκείνο το Interstelar Space, ουσιαστικά ο δίσκος που καθιέρωσε για πάντα ως μια ισότιμη πηγή έμπνευσης το ντραμς-σαξόφωνο ντούο. Σε αυτή την ηχογράφηση, την τελευταία στούντιο του John Coltrane πριν πεθάνει, το δίδυμο του με το Rashied Ali στα ντραμς απογειώνει, μέσω μιας ευλαβικής πρoσέγγισης στον αυτοσχεδιασμό, τη μουσική που μπορούν να παράγουν τα δύο αυτά όργανα και θέτει τα στάνταρ για οτιδήποτε βγήκε στη συνέχεια. Δυσκολεύομαι να αποτυπώσω σε λόγια τα συναισθήματα που μου προκαλεί ο μεγαλύτερος μουσικός του 20ου αιώνα για αυτό πριν αρχίσω να πλατιάζω σταματώ εδώ.
Απο τότε βέβαια πέρασαν πολλά χρόνια, οπότε θα το πάω κάπου αλλού.

Θυμάμαι τον Ian Svenonious, των Make-Up και των Chain and the Gang, σε ένα λάιβ των τελευταίων να παραπονιέται για το πόσο άδικη και υποτιμητική για τον καλλιτέχνη ήταν η φράση "play some music". Για το πόσο δεν απέδιδε, ούτε στο ελάχιστο, την προσπάθεια, το σωματικό και πνευματικό κάματο ενός η περισσότερων ανθρώπων, πάνω σε μια σκηνή, σε ένα στούντιο, οπουδήποτε, στην προσπάθεια τους να παράγουν κάτι από τα μέσα τους σε μια μορφή που θα αποτελεί ελκυστική ψυχαγωγία-και όχι απλά διασκέδαση-για κάποιους. Η μουσική, η τέχνη ευρύτερα αν θες, αποτελεί ένα ογκώδες και τρομαχτικό τέρας έτοιμο να σε καταπιεί και συνάμα απόλυτα απαιτητικό.

Πόσο μάλλον αν πρέπει να ζήσεις από αυτό.

Έχω δει ανθρώπους να ιδρωκοπούν πάνω από μια κιθάρα,να ματώνουν τα δάχτυλα τους στις χορδές της, αίμα σε χείλη που φυσούν σε ένα σαξόφωνο,πόδια να μην μπορούν να σταθούν όρθια από την κούραση και την ένταση της προσωπικής έκφρασης.

Όλα αυτά ή και αυτά είναι η τέχνη.

Αλλά πριν συνεχίσω θα πρέπει να έρθουν οι συστάσεις. Ο Michel Doneda (σοπρανο και σοπρανίνο σαξόφωνα ) και ο Le Quan Ninh (ντραμς και κρουστά)  βρίσκονται χρόνια στο κουρμπέτι έχοντας , πλέον καταξιωθεί σε αυτό που κάνουν. Δημιουργώντας μέσα στην παράδοση ( πόσο αταίριαστη λέξη για μουσικές που την αποστρέφονται ), μεταπολεμικά, του αυτοσχεδιασμού επέλεξαν αντί να μένουν στις δάφνες του ακαδημαϊσμού και της απόλυτης γνώσης να προκαλούν συνέχεια τους εαυτούς τους, δοκιμάζοντας τους ίδιους και τα όργανα.

Ο στόχος πάντα είναι ένας: συνεχής εξέλιξη, προσπάθεια κάθε τι να ακούγεται διαφορετικά, χαρτογράφηση ανεξερεύνητων ήχων. Όλα αυτά απαιτούν δέσμευση, σωματική, πνευματική και ψυχολογική. Απαιτούν κατανάλωση ενέργεια και κούραση, ο σωματικός κάματος που ανέφερα πιο πάνω. Το λάθος ποτέ δεν είναι αποτρεπτικός παράγοντας παρά μέρος της διαδρομής.

Προσφέρουν αγωνία για το αποτέλεσμα και αβεβαιότητα για την επιτυχία του, όπως και να την ορίζουν αυτή. Δεν υπάρχει σχοινί σωτηρίας στον αυτοσχεδιασμό, αν πέσεις, έπεσες. Αυτό που πάντα γουστάρω σε όλο αυτό το παιχνίδι είναι πως οι ίδιοι το επιλέγουν όλο αυτό. Και ως τέτοιους τους σέβομαι πολύ.

Στο aplomb οι δύο τους διαλέγουν να είναι κάπως πιο ξεκάθαροι. Το κάθε όργανο ξεχωρίζει, το ηχητικό αποτέλεσμα που φτάνει στα αυτιά σου δεν είναι μια ενιαία μάζα. Ξανά όμως, η πάλη τους είναι σαφής και ξεκάθαρη. Δουλεύουν πολύ ώστε να βρουν τον ήχο τους και όταν το καταφέρνουν δεν μοιάζουν σίγουροι για τίποτα. Φυσικά οι πνευματικές γραμμές με ότι, κάποτε, ονομάζαμε jazz έχουν κοπεί προ πολλού οπότε δεν περιμένω καθαρές μελωδικές γραμμές από το σαξόφωνο ούτε γκρούβες από τα κρουστά.

Μια συνεχής διαδικασία ελεγχόμενης μάχης με τα μουσικά τους όργανα περιμένω, όπου όλα τα αποτελέσματα είναι πιθανά. Αυτό το αναπάντεχο των πιθανοτήτων αποτελεί μέρος του παιχνιδιού που ονομάζουμε πειραματισμό.