Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

For those about to rock...

...we (don't) salute you...

Δανείστηκα επίτηδες τον τίτλο από το παλιό κλασικό album των AC/DC. Παρόλα τα ωραία τραγούδια που έχουν γράψει οι συγκεκριμένοι, το stadium rock του οποίου οι ίδιοι ήταν θιασώτες ( είναι πολλά τα λεφτά Angus...) και το οποίο άκμασε στα χρυσά (για τις δισκογραφικές βεβαίως-βεβαίως) χρόνια των 70's και 80's αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες του θανάτου του rock n' roll. Τα πρώτα σημάδια της ανίατης πια ασθένειας είχαν φανεί από τότε.

Σίγουρα,θα ρωτήσει κανείς, και τι έγινε ρε φίλε; Όλα έχουν την ακμή και την παρακμή τους.Δεν διαφωνώ. Μόνο που το rock n' roll, ως ζωτικό κομμάτι της τέχνης που ονομάζουμε μουσική δεν ήταν κάτι απλό.Αποτέλεσε, μαζί με άλλα "είδη" μουσικής  που δεν είναι η ώρα να αναφέρω, θεμελιώδες κομμάτι της μεταπολεμικής αντικουλτούρας. Παράλληλα με την αλματώδη ανάπτυξη των μέσων επικοινωνίας ταξίδεψε σε ολόκληρο τον πλανήτη.Δημιούργησε κοινές συνισταμένες σε ανθρώπους που ζούσαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά. Από τη διαφορετικότητα του τρόπου ντυσίματος και των τόπων ψυχαγωγίας,  μέχρι μια ολιστική και τελείως διαφορετική αντιμετώπιση του τρόπου ζωής.

Αντί-εξουσία, εναλλακτισμός, επαναστατικότητα, σεξουαλική ενέργεια: όλα αυτά και πολλά άλλα ήταν το ροκ.Και ήταν επικίνδυνο, ρε γαμώτο.Απέναντι σε κάθε είδους κατεστημένο, προσέλκυε όσους, ξεκάθαρα, ήταν ενάντιοι σε αυτό και άνοιξε δρόμους σε πολλούς που, πιθανότατα, δεν θα το τολμούσαν. Όλα τα παραπάνω είναι που χάθηκαν. Αυτό το κενό άφησε πίσω του ο υποβιβασμός του σε κάτι εύπεπτο, όχι μόνο οι μουσικές.Περί ορέξεως κολοκυθόπιτες άλλωστε.
Οι λόγοι; Πολλοί.
Μίλησα πιο πάνω για ακμή (που σίγουρα ήταν τα 60's αλλά και τα τέλη των 70's) και παρακμή.Αμέσως στο μυαλό μου ήρθε, όπως μας το μεταφέρει ο Θουκυδίδης,  η δημηγορία των Κορινθίων όταν προσπαθούσαν (πετυχημένα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία)  να πείσουν τους Λακεδαιμόνιους για το ορθό της επίθεσης ενάντια στην Αθηναϊκή συμμαχία. Σε κάποια αποστροφή του  λόγου τους λένε πως στην τέχνη, όπως και στη ζωή, το σύγχρονο πάντα επικρατεί του παλιού.Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, κάποια στιγμή το ροκ πάλιωσε.

Φυσικά, το γεγονός αυτό δεν ήρθε από μόνο του. Καθώς τα χρόνια προχωρούσαν, προσωπικά θα το τοποθετούσα κάπου στις αρχές των 70's, ήταν πλέον πολύ φανερή η δυναμική του.Πωλήσεις,συναυλίες, μεγάλη δημοτικότητα ανθρώπων και τραγουδιών. Κάπου εκεί, όχι πως δεν υπήρχαν από πριν βέβαια, μπήκαν δυναμικά οι εταιρίες. Το χρήμα μιλάει, όπως έγραφε και ο Hobsbawm, και ο καπιταλισμός ως το πλέον προσαρμοστικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, έχει την ικανότητα να βγάζει από τη μύγα ξύγκι. Πόσο μάλλον από την παχιά αγελάδα που λεγόταν rock n' roll...
Το χρήμα,λοιπόν, τουλάχιστον στο maistream και τις παρυφές του, άλωσε τα πάντα αν εξαιρέσουμε ένα μικρό χρονικό διάστημα όπου το punk και τα ανατρεπτικά ήθη του λειτούργησε ως ανάχωμα στην επέλαση των εταιρικών χαρτογιακάδων.
Όταν η κυριαρχία των εταιριών εμπεδώθηκε, ο μόνος τρόπος ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης ήταν έξω από τις καθιερωμένες διόδους.Δεν με χαλάει καθόλου αυτό, το υποστηρίζω κιόλας, αλλά εδώ μιλώ με όρους μαζικότητας.
Η μαζικοποίηση του ιδιώματος το μετέτρεψε και σε περισσότερο συντηρητικό. Once the music leaves your head, it's allready compromised  όπως έλεγε και ο Jack Brewer. Πόσο μάλλον όταν φτιάχνεται μουσική με μοναδικό σκοπό τις πωλήσεις, λέω εγώ. Το κέρδος και το εύκολο χρήμα μετέτρεψε πολλούς μουσικούς σε ηδονοβλεψίες της καλής ζωής ότι και αν αυτό σήμαινε...Σε ότι αφορά την καλλιτεχνική τους ύπαρξη, η μανιέρα, οι ευκολίες και η έλλειψη ανανέωσης (μια και η επιτυχία ερχόταν μέσω της επανάληψης των ίδιων μοτίβων και ουχί νέων) συντέλεσε στη δημιουργία διασκεδαστών κάτω από την ελεεινή ταμπέλα "ροκ καλλιτέχνης". Οι πραγματικοί καλλιτέχνες φυτοζωούσαν οικονομικά,κατ' επιλογή τους ή όχι, δημιουργώντας στο περιθώριο ως underground, εναλλακτικοί, παράξενοι, "ιδιοσυγκρασιακοί" (λες και η τέχνη μπορεί να είναι κάτι άλλο πέρα από την έκφραση της προσωπικής ιδιοσυγκρασίας του καθενός) και λοιπές αηδίες.
Το rock n' roll έζησε,άκμασε και κατά τα φαινόμενα πέθανε λόγω της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας μιας λέξης. Της διάδρασης. Διάδρασης καλλιτέχνη και ακροατή ,πομπού και δέκτη. Κατά κάποιο μαγικό τρόπο (τα εκφραστικά μου μέσα είναι ανεπαρκή να τον αναλύσουν), η συντηρητική στροφή των καλλιτεχνών συνοδεύτηκε από μια αντίστοιχη των ακροατών.
Κάποτε οι πειραματισμοί, γιατί τέτοιοι ήταν όσο και να μας φαίνονται συνηθισμένοι σήμερα, του Hendrix, των Beatles, των Led Zeppelin, για να αναφέρω μερικά τρανταχτά παραδείγματα, αγκαλιάζονταν από το κοινό.Πουλούσαν. Αποτελούσαν τη μια μεριά μιας διελκυστίνδας όπου και η άλλη μεριά, το κοινό, τραβούσε εξίσου δυνατά το σχοινί, πηγαίνοντας το έτσι, και οι δύο μεριές μαζί σε αχαρτογράφητους προορισμούς. Ίσως το παιχνίδι χάθηκε κάπου εκεί όταν άναψαν οι πρώτοι αναπτήρες για να ακουστεί μια μπαλάντα ( τι ηλίθιος όρος ανάλογος του "έντεχνο") σε κάποιο μεγάλο στάδιο...
Γιατί, όπως και να το κάνουμε, το rock n' roll δεν ήταν ποτέ του σαλονιού ή της αρένας.Ότι συνέβη στις αρένες όλου του κόσμου ήταν μια παρά φύση επέμβαση σε μια μουσική που ήταν πάντα του δρόμου.
Down on the street,τραγουδούσε ο Iggy στο Funhouse και εκεί ήταν που ανέπνεε το ροκ.Μέσα στο πέρασμα του χρόνου αυτό χάθηκε.
Θυμάμαι και πάλι τον Iggy όταν μιλούσε για το ποιοι αποτελούσαν το κοινό των Stooges.Άνθρωποι του δρόμου,αποτυχημένοι,φρικιά, αντιεξουσιαστές,πρεζάκια,απροσάρμοστοι,επαναστάτες και κάθε καρυδιάς καρύδι. Μόνο που όλοι οι παραπάνω δεν ήταν δυναμικό αγοραστικό κοινό,ούτε τρελαμένοι φραγκάτοι followers.Και όταν το ροκ του έχασε όλους αυτούς,αυτόματα έχασε κάθε φρέσκια πνοή στους πνεύμονες του.
Τετέλεσται.

Υ.Γ.  Καθόλου δάκρυα πάνω απ' το πτώμα. Πειραματισμός,τζαζ,αυτοσχεδιασμός, noise, ηλεκτρονική, industrial και ότι άλλο θέλεις θα το βρεις στο μαγικό, ακόμα ελεύθερο, κόσμο του διαδικτύου. εκεί όπου χωρίς καμιά εταιρική νταβατζηλίδικη διαμεσολάβηση μιλάς απευθείας και ισότιμα με τον καλλιτέχνη, τον στηρίζεις και ευχαριστιέσαι.

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Όταν μας υποσκέλιζε ο φασισμός





Οι παρακάτω γραμμές αποτελούν την εισαγωγή της Φαιάς Πανούκλας του Ντανιέλ Γκερέν. Τώρα που τα δηλητηριώδη αέρια του φασιστικού μίσους αρχίζουν και πάλι να μολύνουν την Ευρώπη από όλες τις μεριές του ορίζοντα,  οι λέξεις του Γκερέν ηχούν πιο επίκαιρες από ποτέ. Πριν από τη, δυστυχώς, αφασική κοινωνία και πέρα από την αναρχία, που το πράττει ήδη, η αριστερά έχει μια συνειδησιακή υποχρέωση ( απέναντι στους νεκρούς του παρελθόντος, για να κυκλοφορεί με ψηλά το κεφάλι σήμερα, για την αισιοδοξία του αύριο) :  μοναδική επιλογή είναι ο αντιφασισμός σε ΟΛΑ τα επίπεδα.

"Στην αρχή της δεκαετίας του 1930, όταν έπρεπε να συγκρουστεί με το φασισμό και να τον νικήσει ή να καταποντιστεί από αυτόν, η γαλλική αριστερά παρουσίαζε ένα θλιβερό θέαμα: το θέαμα της διχόνοιας, της απολίθωσης και της αδυναμίας. Όχι πως ήταν στην ίδια κατάσταση με αυτή που είναι σήμερα. Είχε ακόμα ζωντάνια και πολλούς ανθρώπους που δεν τους έλειπε ούτε η προσωπικότητα, ούτε ο ενθουσιασμός, ούτε η πείρα. Μέσα της αντιφέγγιζαν ακόμα οι τελευταίες αχτίδες ενός ένδοξου παρελθόντος. Ακόμα δεν είχε αφήσει να χαθούν οι παραδόσεις του κλασσικού σοσιαλισμού και κομμουνισμού.Άλλοι από τους οπαδούς της διαποτίζονταν ακόμα από τη σκέψη του Γκεσντ και του Ζωρρές και άλλοι εμπνέονταν από την επιβλητική εποποιία της Ρωσικής Επανάστασης και της πρώτης εποχής της Κομμουνιστικής Διεθνούς,μια από τις γονιμότερες εμπειρίες της ανθρώπινης ιστορίας. Όμως η αριστερά είχε χωθεί, είχε βουτηχτεί βαθιά, μέσα στην εργατική διάσπαση."


Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Αναμνήσεις από το μέλλον(4): Βηρυτός

Δεύτερη φορά ο Peter Brotzmann εδώ.Για όποιον είχε την τύχη να τον δει ζωντανά.έστω τώρα στα 70 κάτι του,ξέρει πως δεν υπερβάλω.Οι υπόλοιποι ξεκινήστε να τον ακούτε....

http://tileskopio.tumblr.com/post/34889858698/135-brotzmann-zerang-live

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Φωνές από τη Ζούγκλα



-Οι πόλη αυτή είναι μια ζούγκλα από τσιμέντο,ρε.Με σκοτώνει κάθε μέρα.
-Βγες και πέστα,ρε. Βγες και πέστα.
-Δεν μπορώ να κυκλοφορήσω, φίλε.Ναρκωτικά,συμμορίες,μπάτσοι παντού.
-Βγες και πέστα, φίλε. Βγες και πέστα.
-Οι δρόμοι μας βρωμάνε ,φίλε, όχι μόνο στο γκέτο.Παντού.Ανθρώπινα απομεινάρια,ζόμπι του Ρομέρο κυκλοφορούν σ' αυτή την πόλη.Επαίτες της ελεημοσύνης.Ποια ελεημοσύνη,όμως,φίλε;Ο φτωχός δεν έχει έλεος για το φτωχό.
-Ο νόμος της ζούγκλας, φίλε.Της δικής μας ζούγκλας.
-Ο κόσμος φοβάται φίλε. Φοβάται και δεν θυμάται.
-Τι δεν θυμάται αδερφέ;
-Δεν θυμάται το παρελθόν του φίλε μου.Δεν θυμάται τους προγόνους μας. Σενεγάλη,Γκάνα,Ακτή Ελεφαντοστού,Αφρική. Από εκεί τους πήραν με τη βία,χειρότερα από ζώα.Καμιά αξιοπρέπεια.Τα ξεχνάει,αδερφέ μου,και τα ξαναπαθαίνει εδώ.
-Βγες και πέστα,αδερφέ μου. Θύμησε τα.
-Φοβάμαι και εγώ ρε.Φοβάμαι το αφεντικό στη δουλειά,όταν έχω.Φοβάμαι το μπάτσο στο δρόμο.Φοβάμαι την αλλαγή ρε.Φοβάμαι το θεό,το πιστεύεις; Έτσι,με μάθανε ρε.
-Ω,φίλε μου,βγες και πέστα, ρε.Βγες και πέστα.
-Αδερφέ,μια σπίθα φτάνει και οι γειτονιές μας παίρνουν φωτιά.Η φτώχεια είναι εύφλεκτη. Αλλά προς τι; Χωρίς ταξική συνείδηση,χωρίς κρίση,ανοργάνωτα;
-Βγες και πέστα ρε. Βόηθα τους.
-Τι να πω ρε φίλε; Να μιλήσω για τα αυτονόητα; Δεν μπορώ άλλο φίλε. Τα αδέρφια μας πεθαίνουν και εμείς κοιτάμε αλλού.
-Όλοι αδέρφια είμαστε φίλε.Μαύροι,κίτρινοι,λευκοί.Η φτώχεια μας ενώνει,ας την περιορίσουμε στις τσέπες μας. Βγες και πέστα,ρε,σου λέω.
-Επανάσταση φίλε.Μέσα και έξω μας.Αυτό λέω.
-Και πως θα έρθει αυτή αδερφέ;Βγες και πέστα ρε
-Για να με κυνηγά το FBI ρε φίλε; Θυμήσου ρε.Watts,Oakland,Detroit.Κατέβασαν το στρατό ρε.Όταν το κράτος απειλείται θα κατεβάσει το στρατό και τη αστυνομία.Θα απειλείσει,θα κλείσει σε μπουντρούμια,θα σκοτώσει.Στο Μεσαίωνα είμαστε πάντα ρε. Έτσι ήταν,έτσι είναι και έτσι θα είναι.Παντού.
-Βγες και πέστα ρε.Πρώτα η αφύπνιση,μετά η δράση αδερφέ. Βγες και πέστα.
-Δεν έχω τον τρόπο ρε, έχω μόνο τα χέρια μου αδερφέ.Και τα θέλω για να επιβιώνω.
-Χρησιμοποίησε τα και αλλιώς αδερφέ. Κάντα όπλα αφύπνισης.Μίλα,τραγούδα,τρέξε,μάλωσε,ξύπνα τους όλους.

https://www.youtube.com/watch?v=KTQlhXij66g

-Βγήκα και τα είπα αδερφέ.Και;
-Καλά έκανες φίλε.Τα λόγια σου ταξιδεύουν παντού σε ψυχές και αυτιά.Έρχεται η ώρα,θα δεις.

Υ.Γ. Στον Amiri Baraka που ήταν πάντα ενοχλητικός απέναντι σε μαύρο και λευκό κατεστημένο.

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Θρύλε μου


Το ξέρω πως δεν σε παρακολουθώ πλέον από το γήπεδο,σπάνια πια.Συγνώμη,αλλά δεν μπορώ να ταυτιστώ με τους εκατομμυριούχους που φοράν τον έφηβο στο στήθος.Ούτε με την ψευτομαγκιά που, σαν αναδυόμενη μπόχα, εκπορεύεται από τη διοίκηση σου.
Δεν ήσουν,δεν είσαι αυτό.Δεν σε έμαθα έτσι.Δεν είσαι έτσι και στα ερασιτεχνικά σου τμήματα,εκεί που χτυπά η καρδιά του Συλλόγου.
Σήμερα,όμως, χτυπά αλλού η καρδιά σου και,για να τα λέμε όλα,μαγκιά όσων σε έφτασαν εδώ και ας μην τους γουστάρω.Σήμερα, ίσως γίνει το θαύμα.Το πιστεύω πως μπορεί να γίνει.
Και δεν εννοώ μοναχά την πρόκριση Θρύλε μου.Εννοώ για μια μέρα όλοι αυτοί οι εκατομμυριούχοι,μισθοφόροι,άλλοι συμπαθητικοί,άλλοι αχώνευτοι, να γίνουν τα λιοντάρια του Πειραιά , νέοι Μουράτηδες (ναι το ξέρω, όπως στο παλιό Καραϊσκάκη που έβλεπες τους αγώνες από το ταρτάν του στίβου,κάπου εκεί γύρω θα'σαι και θα παρακολουθείς σήμερα...), Μπέμπηδες, Μποτίνοι, Σιδέρηδες, Αναστόπουλοι,Μητρόπουλοι.
Για το λαό σου Θρύλε μου,τον πύρηνο σου κόσμο.Για τους 21 αδικαίωτους νεκρούς.Για να κλάψω και εγώ,χρόνια μετά την τελευταία φορά.
Αλλά και έτσι να μην γίνει,δεν πειράζει.Η φανέλα με το δαφνοστεφανωμένο, η ιστορία, οι αναμνήσεις, το συναίσθημα θα υπάρχουν μια ζωή Θρύλε μου.

https://www.youtube.com/watch?v=j4SYwktqNoE

https://www.youtube.com/watch?v=gtmlW2RhImY






Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

26 χρόνια πέρασαν...

Περνάς καλύτερα εκεί πάνω;

Σε μια φτωχή από κουλτούρα Ελλάδα,παραφουσκωμένη από αρχαιοελληνικό "πολιτισμό", ο Άσιμος ήταν ένας πηγαίος ελευθεριακός καλλιτέχνης. Αξέχαστος.

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Αναμνήσεις από το μέλλον (3): Liars (ένα προοίμιο)

Γράφοντας για ένα από τα ελάχιστα rock n' roll groups που αντέχω να ακούσω πλέον.Για να με μπριζώσω να καταγράψω,επιτέλους, κάποιες σκέψεις για αυτό που κάποτε ονομάζαμε ροκ μουσική....

http://tileskopio.tumblr.com/post/41628389604/155-liars

Καουμπόυδες


Τους βλέπω καθημερινά.Πλέον σε αυτή την πόλη είναι σεβαστός ο αριθμός τους.Πολλές φορές είναι και περισσότεροι από τέσσερις για λόγους-δικής τους πάντα-ασφάλειας. Με τις οπλάρες τους και τον εξοπλισμό τους κάνουν επιδεικτικά φανερή την παρουσία τους. Κάτι σαν τους οπλισμένους επί πληρωμή πιστολάδες της άγριας δύσης.
Μόνο που στο αθηναϊκό φαρ ουέστ δεν κυκλοφορούν για να εμπνεύσουν, πόσο μάλλον να επιβάλουν, την ασφάλεια σε δρόμους και γειτονιές.Με τσίτα τα γκάζια και τις σειρήνες( θα έβαζαν και στη διαπασών σκυλάδικα εάν είχαν τη δυνατότητα) δεν μπορείς να μην τους προσέξεις.Αυτό θέλουν άλλωστε. Να σου θυμίσουν πως είναι παρόντες,να φοβηθείς.Να αποτελέσουν το μακρύ χέρι του φόβου ενός κράτους που νοιώθει πως απειλείται.
Διαλεγμένοι προσεκτικά.Παιδιά της διπλανής πόρτας οι περισσότεροι. Αυτοί που έβλεπες στην καφετέρια και έλεγες κάγκουρες. Οι σεξιστές που θέλουν τη γκόμενα δούλα και κυρά. Οι  βαρύμαγκες που όταν δεν κάνουν επίδειξη με την αμαξάρα τους (έστω και αν είναι  πειραγμένο KIA) βρίσκουν την ευκαιρία να δείξουν, μια και η "υπηρεσία" τους το επιτρέπει-επιβάλει, την οπλάρα τους. Κομπλεξικοί ,δήθεν λαϊκοί τύποι, παραγεμισμένοι με το χειρότερο δηλητήριο του μικροαστισμού.Συμπαθούντες (και ψηφοφόροι) της Χ.Α. οι περισσότεροι, για να "ξεβρομίσει ο τόπος".
Πίσω από τους στολές τους,ομοιόμορφοι και πάντα με την ελληνική σημαία απαραίτητη ως αξεσουάρ, μπορεί να μοιάζουν ακόμα και (λέμε τώρα) σοβαροί.Αν τους πετύχεις σε κάποιο διάλλειμα τους, να πίνουν τη φραπεδιά (άλλο απαραίτητο αξεσουάρ και αυτό) κάτσε και άκουσε τους να μιλάν μεταξύ τους. Αμόρφωτοι οι περισσότεροι (και δεν εννοώ στα πτυχία), με περιορισμένο συναισθηματικό,πνευματικό ακόμα και νοητικό πεδίο (αλλιώς πως θα έκαναν πειθήνια αυτή τη δουλειά; ), είναι απωθητικοί.
Παίζουν το ρόλο τους τέλεια, όμως. Μαγκιά τους.Είναι μάστορες στην παρενόχληση.Μακρυά μαλλιά, τζίβες, αξύριστα πρόσωπα, μαύρα ρούχα, "ύποπτα" άτομα με σακίδια πλάτης τους τραβούν την προσοχή.Αναρχικοί και κομμάτια της αριστεράς αποτελούν το στόχο τους.Γιατί; Και οι ίδιοι δεν ξέρουν-έτσι τους είπαν, έτσι έμαθαν, έτσι κάνουν.
Το βλέπεις στα μάτια τους, αισθάνονται πως είναι μόνοι εναντίον όλων.Δεν με πειράζει αυτός ο διαχωρισμός,ας πρόσεχαν.Δεν θα φύγουν από μόνοι τους όμως.
Ναι,καλά το κατάλαβες, για τους ένστολους καουμπόυδες μιλώ, τους λένε και δελτάδες και διάδες.

https://www.youtube.com/watch?v=ndIudkNlJJE

https://www.youtube.com/watch?v=W6FZwVvS8_8

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Και τα σπόρια στη Μπάρτσα...


Καταρχήν θα πρέπει να διευκρινίσω κάτι. Υποστηρίζω τη  Μπαρτσελόνα χρόνια τώρα. Δεν την έμαθα από το Μέσσι, ούτε λόγω του Ροναλντίνιο. Θυμάμαι με νοσταλγία τη σπουδαία ομάδα του Κρόιφ και του Κούμαν, την πρωτοείδα,όταν τα ματς που βλέπαμε ήταν πολύ λιγότερα, το '86 στη θρυλική βραδιά του Ντουκαντάμ. Έχω διαβάσει την ιστορία της,τη σύνδεση της με την Καταλονία,σιχαίνομαι (και πάντα θα είναι έτσι) τη Ρεάλ. Την είδα και δια ζώσης το 2011 και θα 'χω να το λέω.
Αλλά, χωρίς απαραίτητα να φταίει η ίδια η Μπάρτσα, αυτό που βιώνω (όντας παθιασμένος με τη λαϊκή γιορτή του ποδοσφαίρου) τα τελευταία χρόνια με απωθεί για να μην πω κάτι χειρότερο.
Γενικεύοντας, το σύγχρονο ποδόσφαιρο εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια έχει μπει αποκλειστικά στη λογική του κέρδους και του θεάματος. Ένα θέαμα,όμως που δεν ορίζεται απαραίτητα από το τι συμβαίνει μέσα στις τέσσερις άσπρες γραμμές του γηπέδου.Δεν θα μιλήσω για το τι συμβαίνει στις κερκίδες γιατί αυτές έχουν εξοβελιστεί στο πυρ το εξώτερο από την τηλεόραση,μην τυχόν και χαλάσει το πλατινέ image του ποδοσφαίρου.
Όλα τα παραπάνω έχουν, αναμενόμενα, τις συνέπειες τους και σε αυτό που βλέπουμε στο χορτάρι.Πλέον, η έκπληξη,τουλάχιστον σε πολύ υψηλό επίπεδο, εκεί που κρίνονται οι τίτλοι, αποτελεί σπάνιο πουλί. Έχεις λεφτά; Προχωράς.Δεν έχεις; Υπάρχεις μόνο για να πουλάς το καλύτερο υλικό σου σε αυτούς που έχουν.
Τα 10 χρόνια που έχουν περάσει από τον τελικό Πόρτο-Μονακό στο Champions League, το οποίο πιστεύω πως αποτελεί τον απόλυτο καθρέφτη των ποδοσφαιρικών εξελίξεων, μοιάζουν αιώνες. Τώρα πια οι μονομαχίες των οικονομικών κολοσσών της μπάλας δεν αφήνουν ούτε χαραμάδα για τους μικρότερους, έστω αυτούς που ονομάζουμε μεσαίες δυνάμεις.
Πολύ εσχάτως παρατηρείται και το νέο φαινόμενο-εδώ κολλάει ο τίτλος. Να σπρώχνονται ομάδες-και μιλάω για το υψηλότερο επίπεδο- και να αντιμετωπίζονται παίχτες ως ιερές αγελάδες που πρέπει πάντα να κερδίζουν.Δεν γίνεται ο Μέσσι να είναι τρωτός,να κάνει λάθος,να αποκλειστεί.
Και αυτό τον κάνει ή θα τον κάνει οσονούπω αντιπαθή.Πόσο μάλλον, όταν παίζει σε μια ομάδα που ούτε από μακρυά δεν ανήκει στις 4-5 καλύτερες της Ευρώπης αυτή τη στιγμή.Ναι,η αγαπημένη μου Μπάρτσα δεν είναι σε αυτό το επίπεδο."Πρέπει" όμως να φτάσει εκεί με κάθε τρόπο και όταν συναντήσει κάποιο άλλο μεγαθήριο βλέπουμε...
Κάθομαι και σκέφτομαι πόσο βλακωδώς μας ξενερώνουν και κάνω τις συγκρίσεις. Σκέφτομαι το θεό Μαραντόνα. Τον μεγαλύτερο.Και τι δεν μάθαμε για αυτόν.Ναρκωτικά, πονηριές στο γήπεδο,σχέσεις με μαφία τα πάντα όλα. Ε, άνθρωπος ήταν και κάτω από τεράστια πίεση.Δεν άλλαξε κάτι στην εικόνα που είχαμε γι' αυτόν.Γιατί; Γιατί ήταν μια εικόνα αληθινή που τη φτιάξαμε μόνοι μας,δε μας την επέβαλε κανείς.
Ρε Μέσσι, αν το έχεις ακούσει αυτό το τραγούδι,πες τους το ρε:
https://www.youtube.com/watch?v=pZz6lHLEJbs

Υ.Γ. 1. Προφανώς αφορμή για το παραπάνω αποτελεί η διαιτησία του Μπάρτσα-Σίτυ και ο τρόπος που αντιμετώπισε τις δύο ομάδες.Σημειωτέον αντιπαθώ τη νεόπλουτη Σίτυ...
Υ.Γ. 2. Το πρώτο γκολ αλλά και η πάσα στο Νευμάρ, αυτή που δεν έγινε γκολ τελικά,φτάνουν για να δούμε τι μπάλα ξέρει ο Μέσσι. Όχι πως δεν το γνωρίζαμε...

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Reel to real cacophony



Η βιομηχανική Επανάσταση ή εκβιομηχάνιση για να είμαστε και σωστότεροι σύμφωνα με τη σύγχρονη βιβλιογραφία είχε πολλές και γνωστές πλέον συνέπειες στις ζωές όλων των μη-αστών.
Από τον Τοκβίλ που περιέγραφε τις θλιβερές ζωές των εργατών στο μουντό και άθλιο Μάντσεστερ,στον Ντίκενς που έγραφε για τους φτωχούς του Λονδίνου, ακόμα και στο Μπλέηκ που με τον αποκαλυπτικό του τρόπο μιλούσε για τον εξανδραποδισμό του ανθρώπου από τη μηχανή έως τα απόκοτα(σε Αγγλία και Αμερική κυρίως) αυτής της εργατικής τάξης,τα παιδιά του punk και του new wave, οι συνέπειες αυτών των κοσμογονικών αλλαγών πέρασαν μέσα από τραγούδια,βιβλία,στίχους,εντυπώσεις στο σήμερα.
Μι τέτοια περίπτωση έχουμε και εδώ. Το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί προσωπική αδυναμία για ένα γκρουπ που,δικαίως, προκαλεί το γέλιο σε όποιον  διαβάζει γι'αυτούς.Από απόλυτα πετυχημένοι stadium rockers των σιχαμένων 80's σε γραφικούς "καλλιτέχνες που επέστρεψαν" για να μας κάνουν να βαρεθούμε χρόνια αργότερα.
Στα 1979,όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς. Η Γλασκόβη,αυτή που περιέγραψε πολύ πετυχημένα πριν ακολουθήσει το δρόμο της φήμης ο Irvine Welsh, της ανεργίας, του ποτού και της απόγνωσης έχει το μουσικό της soundtrack των τελών των 70's.Σκοτεινοί industrial ήχοι, ρυθμοί σαν οι Kraftwerk να μετακόμισαν βόρεια, φωνητικά σαν να προσπαθούν να ακουστούν μέσα από παλιά εγκαταλειμένα εργοστάσια της βρετανικής υπαίθρου.New wave σκοτεινή αισθητική από μερικά παιδιά της διπλανής πόρτας.Τραγούδια που σε πιάνουν από το γιακά και σου λένε άκουσε.
Ίσως η μετάβαση αυτών των τύπων από την πραγματική καλλιτεχνική έκφραση,όπως αντικατοπτρίζεται εδώ,  προς τα charts, να δικαιολογείται από τη αγωνία(διάβασε Welsh και πάλι γι' αυτό) του φευγιού.Να φύγουν,να πάνε κάπου καλύτερα, εκεί που έχουν δουλειές,καλύτερη ζωή,περισσότερο ήλιο.Οι αχτίδες του δεν χωρούν πουθενά σε αυτό το άλμπουμ.

Simple Minds-Real to real cacophony
http://www.discogs.com/Simple-Minds-Real-To-Real-Cacophony/release/905341

Naked Eye
https://www.youtube.com/watch?v=aDRQs9GFxhM&list=PL73DB9B8A850D55BF

Citizen(Dance of youth)
https://www.youtube.com/watch?v=j_J3xkuFnWA&list=PL73DB9B8A850D55BF

Factory
https://www.youtube.com/watch?v=CJ48JoIvS04&list=PL73DB9B8A850D55BF



Time has told me



Ο χρόνος δεν αντικαθίσταται με τίποτα.Ο τρόπος που "κάθεται" ,σαν ανεπιθύμητη σκόνη στην αρχή, στο δέρμα σου και γεμίζει το μυαλό σου.

Μου το θύμισε αυτό το τραγούδι,το άκουγα το πρωί:

Nick Drake-Time has told me
https://www.youtube.com/watch?v=Cche-h83qNQ

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

Να σταματήσουμε να γιορτάζουμε...

Ημέρα της γυναίκας σήμερα.Του "αδύνατου" φύλου. Η δική μου ευχή σε όλες τις γυναίκες αυτού του κόσμου είναι να σταματήσουν να υπάρχουν τέτοιες ημέρες. Γιατί αυτές συμβολίζουν το διαχωρισμό,την προσπάθεια-και καλά-να θυμόμαστε πως "πρέπει" να γιορτάζουμε μια τέτοια μέρα.
Αυτό που, νομίζω, πρέπει να κάνει κάθε γυναίκα είναι να γιορτάζει κάθε μέρα του χρόνου.Να γιορτάζει,να χαίρεται και να βροντοφωνάζει τη θηλυκότητα της, την αξία της, τον τσαμπουκά της και την τρυφερότητα της.
Όταν σταματήσουμε να έχουμε τέτοιες "γιορτές", τότε θα έχουμε κάνει ένα παραπάνω βήμα προς την ατομική μας ελευθερία και την ισότητα όλων...

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Bakunin & Marx




Αυτή τη μπροσουρίτσα μου(από τις εκδόσεις Ουαπίτι: ouapiti.books@gmail.com) την έδωσε φίλος και σύντροφος. Πέρα από το πιασάρικο του τίτλου,δεν της έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Σήμερα σκέφτηκα να την πάρω μαζί μου για παρέα στο μετρό.Που να ήξερα...
Τα λόγια που θα διαβάσεις παρακάτω με συγκίνησαν με την ειλικρίνεια και την καθαρότητα τους. Πέρα από το καθαρά πολιτικό τους περιεχόμενο, τα λόγια του Eugen Maria Karpf βγαίνουν απ' την καρδιά του και στοχεύουν κατευθείαν στις συνειδήσεις μας.
Ο λόγος που πραγματικού Επαναστάτη είναι κρυστάλλινος σαν το νερό μια βουνίσιας πηγής.Είμαι σίγουρος πως και στην επόμενη ζωή του,θα αγαπάει και πάλι τόσο πολύ τον κόσμο που δεν θα ζητά τίποτα λιγότερο από την αλλαγή του.

Τη δημοσιεύω (σχεδόν)αυτούσια,διάβασε...

Το γράμμα του Eugen Maria Karpf, υπασπιστή του Κόκκινου Στρατού της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Βαυαρίας, κατά τη διάρκεια της γερμανικής επανάστασης του 1918-19,χαράκτη μεταξύ άλλων στο επάγγελμα, γράφτηκε στις 20 του Ιούνη του 1920, όταν ο ίδιος βρισκόταν έγκλειστος στις φυλακές Niederschoenenfeld στη Βαυαρία. Δημοσιεύτηκε στο αγγλικό αναρχικό περιοδικό Freedom Review τομ. 43, τευχ. 20 16/10/1982 υπό τον τίτλο Bakunin and Marx.Το κείμενο μετάφρασε και επιμελήθηκε η εκδοτική ομάδα Ουαπίτι.

Φρούριο και Φυλακή Niederschoenenfeld,κοντά στο Donauwoerth,Βαυαρία, 20 Ιούνη 1920

Αγαπητέ σύντροφε Tamlyn,

Το γράμμα σας μου έχει δώσει μεγάλη χαρά μέσα στη διπλή μου φυλάκιση.Και αυτό γιατί μου αποδεικνύει ότι υπάρχουν και στην Αγγλία άνθρωποι που προσλαμβάνουν διαφορετικά την έννοια της Επανάστασης από εκείνους που κινητοποιούνται με βάση κομματικά προγράμματα και καλοδιαβασμένους θεωρητικούς, με τον κίνδυνο πάντα να στιγματιστούν ως "μη αληθινοί επαναστάτες".
Υπάρχουν,λυπάμαι που το λέω, ελάχιστοι από αυτούς που άφοβα και δημόσια ορθώνονται ενάντια στη λατρεία του ήρωα και του αρχηγού.Δεν είναι μόνο το μεγάλο(αλίμονο), το υπερβολικά παθητικοποιημένο σώμα πιστών του Μαρξ που χρειάζεται να κινητοποιηθεί. Πολλοί διστάζουν επειδή η σφιγγοφωλιά των λογοτεχνών και των δημοσιογράφων, που σαν αρχιερείς και απόστολοι βρίσκονται στην υπηρεσία αυτού του παθητικοποιημένου σώματος πιστών του Μαρξ, είναι πάντοτε έτοιμη να καταδιώξει χωρίς έλεος όποιον δοκιμάσει να πετάξει την ιερή ιδιοκτησία τους στον κάλαθο των αχρήστων. Βέβαια,βολικά, παραβλέπουν ένα πράγμα:  αυτές οι επιθέσεις δεν σκοπεύουν στους ήρωες τους, ή το επαναστατικό τους έργο, αλλά στη λάμψη,που σαν ουρά κομήτη, άνευ ορίων θαυμάζουν και τους φωτίζει.

Όλοι,πριν και μετά τον Μαρξ, συνέβαλαν στην προσπάθεια για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης.Ωστόσο η εργατική τάξη,όπως μας μαθαίνει η πορεία της ιστορίας, από τη στιγμή που ο πρώτος εργάτης αναρωτήθηκε γιατί; και για ποιον;- πάντοτε έρεε μέσα στο ρεύμα ενός μεγάλου κινήματος, το οποίο για δεκαετίες, αιώνες, συχνά ρέει κάτω από την επιφάνεια, κι όποτε αναδύεται, ονομάζεται επανάσταση.Και αυτό και μόνον αυτό έχει σημασία. Γιατί τι έχουν καταφέρει ως Επαναστάτες, αυτοί οι ήρωες όσο μεγάλοι και αν ήταν ως άνδρες, ως ερευνητές,ως θεωρητικοί; Διότι η Επανάσταση δεν είναι ένας αριθμός μαχών πίσω από τα οδοφράγματα ή ζήτημα ψηφοφορίας.Η Επανάσταση είναι ο συνειδητός και φυσικά προκαθορισμένος αγώνας της ζωής ενάντια στην παρακμή.Είναι η αιφνίδια ορατότητα του γραψίματος με το οποίο η φύση γράφει στο ημερολόγιο της. Αλλά όπως τόσο λίγο παραμένει σταθερή η φύση, τόσο θα πρέπει και εμείς,πάντα και αιώνια, να επαναλαμβάνουμε όσα κάποτε ένας άνθρωπος μας έδειξε. Γιατί, επίσης, έχουμε το καθήκον να εξελισσόμαστε και να εξετάζουμε τα πράγματα στο σήμερα και στη δική μας ιστορία.
 Γι'αυτό τον λόγο κανείς από μας δεν θα αρνηθεί να αναγνωρίσει εκείνον τον άνθρωπο, που ανακάλυψε αυτόν τον τρόπο εξέτασης των πραγμάτων, όπως και κανείς από μας δεν θα επιτρέψει στον εαυτό του να αναγνωρίσει με τη βία αυτόν τον τρόπο, ως το μόνο αλάνθαστο και τον μοναδικό ορθό.Και κανείς από μας δεν θα αποδεχτεί ότι κάθε τι και μόνον αυτό εναρμονίζεται με αυτόν τον τρόπο, απλώς και μόνο επειδή έχει το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι επαναστατικό. Όσοι πράττουν και απαιτούν κάτι τέτοιο δεν καταλαβαίνουν ότι και ως εκ τούτου ενεργούν αντίθετα προς τις διδαχές εκείνου του ανθρώπου, οποίος έχει διακυρήξει το γεγονός της αδιάκοπης επαναστατικής ανάπτυξης ως την πιο σημαντική του θέση.
Και είναι σε αυτό το σημείο που έχετε δίκιο, όταν επισημαίνετε ότι ο ίδιος ο Μαρξ μας έχει δώσει το παράδειγμα.
Στις ερωτήσεις αναφορικά στις σχέσεις του Μαρξ με τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες δεν θα απαντήσω τώρα.Θα χρειαζόταν πραγματικά πολύς χώρος. Παρόλο που η ετυμηγορία μου είναι καθαρά προσωπική, θέλω επίσης να είναι και ακριβής. Τι θα έπρεπε να συμβαίνει κάπως εξηγεί το πρώτο μέρος αυτού του γράμματος.ίσως γράψω σχετικά με αυτό το θέμα,πιο εκτενώς, σε κάποιο άλλο γράμμα.
Η αντιπολίτευση του Μαρξ προς τον Μπακούνιν ήταν αντίθετη με τις επαναστατικές πεποιθήσεις του, όπως αυτές παρουσιάζονται στα έργα και τα γράμματα του. Προσωπικοί τσακωμοί και έχθρες έπαιξαν έναν μεγάλο ρόλο. Πριν απ' όλα ποτέ και με κανένα τρόπο, ο Μαρξ δεν επιχείρησε να δικαιώσει τον Μπακούνιν.Και και στο μέρος του βιβλίου Επανάσταση και Αντεπανάσταση , στο οποίο ο Μαρξ πλήρως παραδέχεται τον ατρόμητο ρόλο του Μπακούνιν στα οδοφράγματα της Δρέσδης το 1849, δεν αντιτίθεται σε αυτήν μου την άποψη.(...)
Η άνευ όρων πίστη του Μαρξ στον παγκόσμια ιστορικό ρόλο που πίστευε ότι του απονεμήθηκε και η επιμονή με την οποία υπερασπιζόταν την αποκλειστική αλήθεια των διδαχών του, δεν του επέτρεπαν να εμπιστευτεί, να αναγνωρίσει ή έστω να δώσει κάποια σημασία σε όσους εναντιώνονταν στις ιδέες του.Ωστόσο στη σύλληψη της φύσης της Επανάστασης βρίσκονται οι θεμελιακές διαφορές ανάμεσα στον Μπακούνιν και τον Μαρξ.Η κριτική και η αντιπολίτευση του Μπακούνιν απέδειξαν μέσω της επιτυχίας τους την εγκυρότητα τους. Είναι αστείο, όταν οι μάζες των πιστών του Μαρξ πιστεύουν ότι έχουν βρει σε αυτούς τους ισχυρισμούς και σε άλλα γεγονότα την υποτίμηση της σπουδαιότητας του Μαρξ. Δεν εναντιωνόμαστε στον Επαναστάτη Μαρξ, αλλά σε εκείνο το μέρος των διδαχών του που είναι οπισθοδρομικό και ξεπερασμένο, το οποίο μαζί με όσα έχει πει ο Μαρξ,τυφλά, θεωρείται ως ευαγγέλιο. Και αυτό για έναν και μόνο λόγο: διότι προτίθεται να δώσει στις βολεμένες μάζες την αίγλη του επαναστατικού με την οποία ντύνουν τις αντί-επαναστατικές πράξεις και ιδέες τους.Δεν υπάρχει Πισωγύρισμα, ούτε Παύση στην Επανάσταση!Κι η Επανάσταση δεν είναι τίποτα άλλο παρά Ζωή και Εξέλιξη.Στην Επανάσταση υπάρχει μόνον η Πρόοδος!
Για εμάς του πιο προωθημένους, αυτούς που εργάζονται για την επίσπευση της προόδου, δεν υπάρχει χρόνος για νωχελικές λατρείες στο βωμό των παρελθόντων ηρώων και των πεθαμένων ηγετών.Είναι καθήκον μας ο καθένας για τον εαυτό του να είναι ήρωας και ηγέτης.Ο σκοπός της Επανάστασης δεν είναι η δόξα μερικών , αλλά η ευτυχία όλων.
Δεν έχουμε καμιά ανάγκη να ανατρέψουμε παλιούς θεούς, γιατί εμείς δεν αναγνωρίζουμε κανένα θεό. Μονάχα αναγνωρίζουμε συντρόφους, ανθρώπους της ίδιας μας της τάξης,Επαναστάτες.Σε αυτούς αφιερώνουμε όλη μας την Αγάπη!Ο θεός της Επανάστασης είναι η Ανθρωπότητα.
Από το στενό κελί μου απλώνω το χέρι μου σε εσάς και στη χώρα σας με χαρούμενη τη συνείδηση πως υπάρχει ακόμα αλήθεια και δικαιοσύνη να βρεθεί στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα για την ανθρωπότητα.Για μας η νίκη!


Με επαναστατικούς χαιρετισμούς,
Eugen Maria Karpf


Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Kebabtraume...




Όνειρα από κεμπάμπ....Εσύ δεν έχεις κάνει ποτέ;...

Kebabtraume in die Mauer-Stadt: https://www.youtube.com/watch?v=CgYpx0hG_f4

Αμεσότητα




Πιστεύω στις μηχανές.Μπορούν εύκολα να γίνουν,στα χέρια κάποιου με πολύ πάθος μέσα του, τα μέσα δημιουργίας ενός άλλου κόσμου,εφικτού όσο η τέχνη το επιτρέπει, ανέφικτου όσο η κανονικότητα δεν μας αφήνει (ή εμείς δεν την αφήνουμε να μας αφήσει) να ανυψωθούμε.Πολλές τέτοιες μηχανές σε πολλά τέτοια χέρια ανθρώπων μας έδωσαν σπουδαία έργα διάνοιας αλλά και πάθους τις τελευταίες δεκαετίες.
Ας μην το αρνιόμαστε, η τεχνολογία, στις διάφορες εκφάνσεις της, υπήρξε σύμμαχος του καλλιτέχνη στην  προσπάθεια του να υπερβεί, παραφράζοντας το Νεύτωνα, την αδράνεια και, κυρίως, τη συναισθηματική βαρύτητα που μας κρατά δεμένους χαμηλά. Σπάνιες, όμως, ήταν οι φορές που η τεχνολογία βοήθησε ώστε να ξεπεραστεί η αγκύλωση της ψηφιακής της νοημοσύνης και ο ελιτισμός της διάνοιας της  και αυτή να μεταμορφωθεί σε μια γήινη αμεσότητα.
Γιατί αυτή είναι η λέξη κλειδί για το δίσκο που περιγράφω.Αμεσότητα. Αυτή που μόνο τα φυσικά όργανα και,βέβαια, η διάθεση των συμμετεχόντων μπορεί να σου δώσει.Η αίσθηση πως είσαι εκεί δίπλα, το άκουσμα των χορδών του κόντρα-μπάσου, οι νότες του μαντολίνου,μια φωνή που ενώ ηχογραφείται για να ακουστεί στον έξω κόσμο στην ουσία φωνάζει στο δικό της εσωτερικό σύμπαν.
Εδώ ως Born Heller (http://www.discogs.com/Born-Heller-Born-Heller/release/881968 ) μας συστήνεται η Josephine Foster με την οπερατική της φωνή και την από άλλες εποχές (είπαμε αμεσότητα) εμφάνιση αλλά και μουσική υφή( υπάρχει αυτός ο όρος;...). Μαζί της ο Jason Ajemian που αργότερα τον μάθαμε σε διάφορους αυτοσχεδιαστικούς (αυτή η λέξη πάλι...)συνδυασμούς. Τα όργανα λίγα (φωνή,μαντολίνο,άρπα,μπάσο,κιθάρα) αλλά χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά του "προβλήματος". Πως να εκφραστείς χωρίς πολλά φτασίδια. Εύκολο.Αρκεί να είσαι ο εαυτός σου και να λες την αλήθεια σου. Με αμεσότητα.

Αναμνήσεις από το μέλλον(2) : Ηχητική νεότητα

 Άλλο ένα παλιότερο κείμενο που θέλω να μοιραστώ από εδώ:
http://tileskopio.tumblr.com/post/41024004247/151-a-thousand-leaves

Για ποια πατρίδα μας μιλάτε;




Ο τόπος είναι η Βιέννη του 1868 και τα λόγια προέρχονται από μια λαϊκή Συνέλευση εργατών της πόλης.Αποτελούν απάντηση (αντιγράφω από το Κρατισμός και Αναρχία) "σε μια σειρά από πολιτικές και πατριωτικές προτάσεις που έγιναν στους βιεννέζους εργάτες από του σοσιαλδημοκράτες της Γερμανίας και της Αυστρίας" για τη δημιουργία μια παγγερμανικής "πατρίδας" (τα εισαγωγικά δικά μου).
Μέσα από αυτή την απάντηση οι ανώνυμοι εργάτες της Βιέννης,αυτοί οι αμόρφωτοι, άξεστοι και εκμεταλευόμενοι από τους κυρίαρχους δίνουν μια απάντηση γεμάτη από ταξική συνείδηση και ταξικό αυτοκαθορισμό, έμπλεη στη συνειδητότητα της ένωσης όλων των από κάτω.Πολλά μπορούμε να μάθουμε και εμείς,150 χρόνια μετά, από τα λόγια τους.Και πάλι αντιγράφω από το Κρατισμός και Αναρχία:

Γιατί μας μιλάτε για τη γερμανική πατρίδα; Εμείς είμαστε εκμεταλευόμενοι εργάτες, που εσείς μας κοροϊδεύετε και μας καταπιέζετε πάντοτε, κι όλοι οι εργάτες, σε όποια χώρα και αν ανήκουν οι εκμεταλευόμενοι και καταπιεζόμενοι προλετάριοι όλου του κόσμου, είναι αδέλφια μας, ενώ οι αστοί, οι καταπιεστές οι κυβερνώντες, οι προστάτες και οι εκμεταλευτές, είναι όλοι εχθροί μας. Ο διεθνής κόσμος των εργαζομένων είναι η μοναδική μας πατρίδα.Ο διεθνής κόσμος των εκμεταλευτών, εκείνη είναι η χώρα που μας είναι ξένη και εχθρική.

Ν' αγιάσει το στόμα σας σύντροφοι.Δική μου πατρίδα είναι τα παιδικά μου χρόνια,όσοι αγάπησα και με αγάπησαν, εκεί που έπαιξα,χτύπησα,έκλαψα και χάρηκα,οι αναμνήσεις και οι συγκινήσεις.Στο διάολο τα σύνορα και τα έθνη.