Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Αποχαιρετισμός


Χρειάζονται λένε εννιά μήνες για να βγούμε απ' τη γητειά ενός νεκρού. Για να μπορέσουμε να τον θυμόμαστε και να τον φέρνουμε στις κουβέντες μας χωρίς να τον περιμένουμε και χωρίς να μας πληγώνει όπως τον πρώτο καιρό. Όχι πως πριν τους εννιά μήνες δεν έχει αρχίσει ήδη, αυτόκλητα και αυτονόητα, η διεργασία της απομάκρυνσης, ή μάλλον της συμφιλίωσης... Ούτε, άλλωστε, πως μετά τους εννιά θεραπεύονται αίφνης όλα και δεν μας ξαφνιάζει άλλο, δεν μας πονάει αυτή η οριστική απουσία του. Αλλά να, εκεί γύρω στους εννιά μήνες γίνεται κάτι-μια ένωση, ίσως, δίχως σπινθήρες-και παίρνουν πάλι όλα το δρόμο τους, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Έτσι λένε.

Ζυράννα Ζατέλη "Και με το φως του λύκου επανέρχονται"




Και για τους τετράποδους νεκρούς μου, όμως, σίγουρα.

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Blues for Eric Dolphy




Τον θυμήθηκα.


We thought to hear you.(to listen 
to the news, that day,made us cry
real tears, trembling. what to do
we thought, now he's gone.

(that the simple act fo dying
could move us so.even
the thoguht of it, too much for us
to get to.) a song, we thought, to

make you. (was that enough, with you
so far away, where we'd thought, from
where to were, to hope to get to.) to sing
our song, for you. music for dead ears.

John Sinclair






Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

The Happy House


Που να βρίσκεται;



This is the happy house, we're happy here in the happy house
Oh, it's such fun, fun, fun
We've come to play in the happy house
And waste a day in the happy house, it never rains, never rains
We've come to scream in the happy house
We're in a dream in the happy house
We're all quite sane, sane, sane
This is the happy house-we're happy here
There's room for you if you say "I do"
But don't say no or you'll have to go
We've done no wrong with our blinkers on
It's safe and calm if you sing along, sing along, sing along
This is the happy house, we're happy here in the happy house
To forget ourselves and pretend all's well
There is no hell
I'm looking through your window
I'm looking through your window




Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ




Το ξαναθυμήθηκα.
Εφημερίδα Άμυνα, Μάης 1920.
Σταύρος Κουχτσόγλους.


ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι ενόησα πλέον ότι όλοι – Μοναρχικοί, Συνταγματικοί, Δημοκράται, Σοσιαλισταί κλπ – είνε ψεύτες, και ότι όλοι αυτοί, θέλοντες να εργασθούν, προσφέρονται προθύμως να με υπηρετήσουν δήθεν, πράγματι δε να απολαύσουν αυτοί εκ των στερήσεών μου και να ζήσουν ευτυχείς αυτοί καθ’ όλην των την ζωήν εις βάρος μου, αναγκάζοντες εμένα να εργάζομαι διά να διατάσσουν αυτοί και να καρπούνται αυτοί.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι δεν θέλω πλέον να εκλέγω με τα χέρια μου τους τυράννους μου, επικυρώνων ούτω κάθε τετραετίαν δια της εφευρέσεώς των – της ψήφου – το επαχθές αυτό κοινωνικόν Συμβόλαιον, το οποίον με συγκρατεί μέσα στην απόγνωσιν, στον μαρασμόν και στον θάνατον.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι δεν θέλω πλέον να τρέχω κάθε 4ετίαν, σα σκύλος να εκλέξω δια της κάλπης, εγώ ο ίδιος τους τυράννους που θα λάβουν ενεργόν μέρος εις την λειτουργίαν του συστήματος αυτού, δια να κατασυντρίψουν τους αδυνάτους εάν ζητήσουν λίγο ψωμί στην πείνα τους, πληρώνων, εγώ, αυτούς διά το αποτρόπαιόν των έργον με χρήμα, με προνόμοια, με τιμάς.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι έπαυσα να περιμένω πλέον την σωτηρίαν μου από το θαύμα της ψήφου μου. Πέρασε η εποχή των θαυμάτων, των μάγων, των αγίων, των πνευματιστών, της ψήφου. Σπάζω το κομβολόγιον αυτό των θαυμάτων και αναλαμβάνω την πρωτοβουλίαν μου, οργανούμενος οικονομικώς και μακράν από την πολιτικήν σαπίλαν των επιτηδείων, ως ενοήσας πλέον ότι η χειραφέτησίς μου θα συντελεσθή τότε μόνον και θα επιδοθώ ο ίδιος πλέον – δια της οργανώσεώς μου – εις την αποκατάστασιν της θέσεώς μου.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον του αισχρού τούτου εμπορίου όπου, οι άνθρωποι αναγκάζονται να πουλούν τα χέρια τους, την ικανότητά τους, τας γνώσεις των, τα κρέατά τους, τας θυγατέρας των, τους υιούς των, τας οικογενείας των, τας φιλίας των, και να τους εκμεταλλεύωνται οι τραπεζίται, οι έμποροι, οι βιομήχανοι, οι μεσίται, η θρησκεία, η γραφειοκρατία, το κράτος, και να εκμεταλλεύεται ο ιατρός τον άρρωστο, ο παπάς τον πεθαμμένο και να τρέχουν όλοι σα στραβοί στον κατήφορο του εξευτελισμού των, προσέχοντες μόνον στο χρήμα, στην φιλοδοξία και στην απόλαυσι του κτηνώδους των εγωισμού.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον αυτού του αγοράζοντος και πωλούντος την χαμοζωήν του, συρφετού που απαρτίζει την σημαρινήν Κοινωνίαν, και την αναδημιουργίαν μιάς νέας και ελευθέρας κοινωνίας δια των οργανώσεών μου, εντός των οποίων και μόνον το άτομον θα εύρη πλήρη την ελευθερία και την αξιοπρέπειάν του.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι εκατάλαβα πλέον ότι αυτοί που παίρνουν μια ετικέττα Ελευθεροφρόνων, Φιλελευθέρων, Σοσιαλιστών κλπ. και κολλούν σαν ψείρες απάνου στην ψώρα μου με την υπόσχεσιν ότι θα την θεραπεύσουν, δεν κάμνουν τίποτε άλλο παρά να αυξάνουν την φαγούρα της, ανοίγοντες βαθύτερα τις πληγές της, να με κρατούν σε μια ελεεινοτάτη κατάστασι από την οποίαν δεν θα απαλλαχθώ παρά μόνον την ημέραν που θα τις πετάξω για πάντα από πάνω μου και θα περιορισθώ προς θαραπείαν μου εις το σανατόριον της οργανώσεώς μου.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι είδα πλέον ότι δι’ αυτού του μέσου διέρχομαι όλην μου την ζωήν στον πισινό του βωδιού μου οργώνοντας την γη, με ένα τίτλο Κυριάρχου, ενώ αυτοί που με παρουσιάζονται ως Εθνικόφρονες, Φιλελεύθεροι, Σοσιαλισταί κλπ. Δια να με υπηρετήσουν δήθεν, απολαμβάνουν όλας τας φυσικάς καλλονάς, ακούουν μουσική αυτοί, την στιγμήν που εγώ ακούω... του βωδιού μου, λούζονται με μυρωδικά αυτοί, την στιγμήν που καθαρίζω εγώ κοπριές, κραιπαλούν αυτοί, την στιγμήν που εγώ μισοπεθαμμένος, βρέχω το ξεροκόμματό μου για να το φάγω.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι ξύπνησα πλέον απ’ τον λήθαργον στον οποίον μ’ εβύθισαν όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι και είδα ότι η φύσις επροίκισε και εμένα όπως κι’ αυτούς με μυαλό για να το αναπτύξω όσο μπορώΧ με μάτια δια να βλέπω ό,τι ωραίο μ’ αρέσειΧ με αυτιά δια να ακούω όσους ήχους με ευχαριστούνΧ με όσφρησιν δια να μυρίζω ό,τι ευωδιά προτιμώΧ με γεύσι δια να δοκιμάζω ό,τι ουσία με γουστάρειΧ με δόντια, στόμαχον δια να μασσώ και να στέλνω στον στόμαχόν μου όσην ανάγκην έχει τροφήςΧ με πόδια δια να τα διευθύνω και να περπατώ όσο θέλω και με χέρια δια να εργάζωμαι σύμφωνα με την ανάγκην που θα μου παρουσιάζεται προς ικανοποίησιν των ανωτέρω ορέξεών μου.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι όλα αυτά τα όργανα με τα οποία με επροίκισε η φύσις, δια του μέσου αυτού της ψήφου, μου τα καθυπέταξαν οι κατεργαρέοι, και καμμιά κίνησις πλέον δεν μου μένει ελευθέρα. Όλαι μου οι ανάγκαι των ματιών μου, του μυαλού μου, των αυτιών μου, της μύτης μου, των δοντιών μου, του στομάχου μου, των ποδιών μου και των χεριών μου, εξαρτώνται από το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των Εθνικοφρόνων, των Φιλελευθέρων, των Σοσιαλιστών και λοιπών βαγαπόντηδων, οι οποίοι προσφέρονται ως υπηρέται δήθεν εμού του Κυριάρχου και με κοροϊδεύουν.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι είνε επάναγκες πλέον να βάλω διά των οργανώσεών μου κάθε κατεργάρη στη θέσι του καταργώ το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» είτε από τον Γούναρην προσφέρεται, είτε από τον Βενιζέλον, είτε από τον Μπριάν, είτε από τον Λένιν. Να «αποφασίζετε και να διατάσσετε» τα τομάρια σας μόνον του λοιπού, διότι ο φυσικός και αληθής νόμος αυτό λέγειΧ κάθε άτομον «να αποφασίζη και να διατάσση» τον εαυτόν του μόνον σύμφωνα με τας ανάγκας του, καθώς και κάθε οργάνωσις σύμφωνα με τας ανάγκας των μελών αυτής.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι η ιστορία με εδίδαξε ότι η Πειθαρχία και η Υπακοή εις το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των άλλων, εμπερικλείουν μέσα των όλην την κακομοιριά μου, την στέρισιν και τον θάνατον όχι μόνον τον ειδικόν μου αλλά και της συζύγου μου και των τέκνων μου, κ’ εκείνων που γεννήθηκαν κ’ εκείνων που θα έχουν το ατύχημα να γεννηθούν, κατερημώνουσαι ούτω ολοκλήρους οικογενείας και ολόκληρα έθνη, προς απόλαυσιν μερικών φιλοδόξων ανοήτων, βαρβάρων αρχομανών, κτηνανθρώπων.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι αντελήφθην καλώς πλέον ότι ένας φυσικός νόμος υπάρχει το Πειθαρχείν και Υπακούειν προς ικανοποίησιν των αναγκών του οργανισμού μου, αι οποίαι ανάγκαι θα γίνουν βεβαίως αισθηταί και από τα λοιπά μέλη της οργανώσεώς μου και θα εκπληρωθούν δι’ αυτής και μόνης.
ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω να ζήσω ελεύθερος πλέον και την ελευθερία μου αυτήν είνε αδύνατον να μου την δώσουν οι οποιοιδήποτε επιτήδειοι καιροσκόποι δια του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δι’ αυτό «αποφασίζω και διατάσσω» κ’ εγώ τον εαυτό μου, ίνα οργανούμενος μακράν από κάθε φαυλότητα, επιβάλω προς αυτούς την ελευθερίαν, διά των οργανώσεών μου. Έχω δε την πεποίθησιν, ότι, εάν, ούτω σκεπτόμενος, κάθε εργάτης λάβη την ιδίαν απόφασιν με μένα, εντός ολίγου χρονικού διαστήματος θα δοκιμάσουμε τα καλά αποτελέσματα των ελευθέρων και απηλλαγμένων από κάθε πολιτικήν σαπίλαν οργανώσεών μας.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Γιατί να έχουν τον αγώνα ως αφορμή για να "ξεσκάσουν" ;



Μα έχουν όλοι το μυαλό και την καρδιά γεμάτα, γιατί βίωσαν τη μοναδική στιγμή που μοιάζει να δίνει νόημα στην καθημερινότητα τους. Δεν σκέφτονται τα επεισόδια, τους καβγάδες, τη συμπλοκή με την αστυνομία. Κατά βάθος αυτά είναι δευτερεύουσες λεπτομέρειες. Νοιώθουν ακόμα να καίγονται από τα συναισθήματα που τους προκάλεσε ο ποδοσφαιρικός αγώνας, στον οποίο όρμησαν ως πρωταγωνιστές, και όλοι μαζί,  φωνάζοντας, ουρλιάζοντας αυτό το πράγμα που έχουν μέσα τους,  αυτό που ξεθωριάζει μέρα με τη μέρα στην οικογένεια τους (αν έχουν), στο εργοστάσιο (αν υπάρχει), σ' ένα κοινωνικό περίγυρο που τους είναι ξένος και εχθρικός. Γιατί όμως να κρατήσουν το ποδόσφαιρο όμηρο; Γιατί να έχουν τον αγώνα ως αφορμή για να ξεσκάσουν, αναρωτιούνται οπαδοί και αθλητές;

Ντανιέλε Σέγκρι "Ragazzi di stadio"

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Αποταμιεύσεις




Ο Θανάσης βάζει  λεφτά στο ταμιευτήριο,
έχει κιόλας στη μπάντα τριακόσιες χιλιάδες δραχμές. Του λέω
ο τιμάριθμος τρέχει με 18%, ο τόκος είναι 13 άρα
τον κλέβουν 5%. Ο Θανάσης δεν σκαμπάζει από τέτοια,
μ' ακούει καπνίζοντας το τσιγάρο του και χαίρεται που έχει 
λίγα χρήματα για ώρα ανάγκης.

Κι εγώ καταθέτω στους φίλους μου την αγάπη μου,
όμως, γιατί το κορμί μου εισπράττει λιγότερα απ' όσα
καταθέτει η ψυχή μου; Και ο τόκος της λατρείας μου ποιο 
έλλειμμα μου να πρωτοκαλύψει; Πέφτω από τα σύννεφα 
όταν χρειαστώ λίγη στοργή: η τρυφερότητα που είχα
καταθέσει, έχει από καιρό εξανεμιστεί.

Θανάση, εσένα σε κλέβει το κράτος, εμένα ποιος;

Ντίνος Χριστιανόπουλος "Αποταμιεύσεις"