Churros στο 102ο χιλιόμετρο

"Ισπανία ,καλοκαίρι του 1936. Ζέστη, ήλιος,πέτρες και άνθρωποι.Εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση είναι εδώ. Πουθενά αλλού στη σύγχρονη ιστορία αυτού του πλανήτη η παραπάνω φράση δεν υπήρξε περισσότερο αληθινή.Αυτή  την κόλαση και αυτό τον παράδεισο τον έφτιαχναν οι άνθρωποι.
Στο δρόμο για το Βαγιαδολίδ, στο 102ο χιλιόμετρο υπήρχε ένας λόφος, τον έκαιγε ο ήλιος όλη μέρα. Ο Ονέσιμο Ρεδόνδο, ιδρυτής της φασιστικής νεολαίας στην περιοχή της Καστίλης, μόλις είχε αποφυλακιστεί μια και "οι δικοί του", οι φασίστες δηλαδή, είχαν επικρατήσει στην ευρύτερη περιοχή.
Αμέσως, με το ζήλο του ασήμαντου που μέσω του μίσους του φασισμού αισθάνεται σημαντικός, έπεσε με τα μούτρα στη "δουλειά" και στο "καθήκον". Αυτά τα δύο συνέτειναν σε μια λέξη: εκκαθάριση. Ο τόπος της εκκαθάρισης ήταν αυτός λόφος στο 102ο χιλιόμετρο πηγαίνοντας για Βαγιαδολίδ.
Ένα αυτόπτης μάρτυρας, γείτονας από αυτούς που κοιτούν τη δουλειά τους (αλλά τι άλλο να κοιτάς όταν ο θάνατος είναι καθημερινότητα;) έβλεπε κάθε μέρα την αυγή ομάδες φαλαγγιτών να κουβαλούν περίπου 40 ανθρώπους κάθε μέρα-ποτέ λιγότερους. Μετά άκουγε τους ήχους των ντουφεκιών. Ύστερα αναλάμβανε ο Ονέσιμο, είπαμε είχε το καθήκον της εκκαθάρισης. Ο τρόμος της αποκτήνωσης, έλεγε ο Συνταγματάρχης Κουρτζ στην Καρδιά του Κτήνους του Τζόζεφ Κόνραντ.
Αργότερα, μετά τις πρώτες μέρες του πολέμου, το σκηνικό επαναλαμβανόταν καθημερινά, με το φως του ήλιου πλέον. Ήταν κάτι το απόλυτα φυσιολογικό, πάνω απ' όλα το καθήκον,γιατί να το κρύβουν; Κρατούμενοι, δεν είχε σημασία για ποιο λόγο είχαν φυλακιστεί, μεταφέρονταν από τις φυλακές της πόλης και εκτελούνταν εκεί, σε αυτό το λόφο. Το γεγονός αυτό είχε γίνει μέρος της καθημερινότητας, της διασκέδασης, έσπαγε τη μονοτονία της ζωής στην ύπαιθρο, μέχρι που κάποια στιγμή εμφανίστηκε μια μικρή καντίνα που πουλούσε churros για τους θεατές των συμβάντων. Τις ίδιες μέρες, μέσα Αυγούστου του '36, δολοφονήθηκε ο Λόρκα στη Γρανάδα από τους φασίστες. Γιατί; Απλά γιατί ήταν ο Λόρκα."*

* Τα παραπάνω γεγονότα είναι αληθινά και αναφέρονται στο: Hugh Thomas "The Spanish Civil War". Το κείμενο δικό μου.

Punk rock action + free jazz dream = Tight Meat Duo

Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Tony Herrington από τα liner notes του cd. Εκφράζουν με πολύ πιο ακριβή τρόπο όσα θέλω να πω. Στα χρόνια που πέρασαν από όταν γράφτηκαν οι παρακάτω γραμμές, ο David Keenan και ο Alex Neilson, οι Tight Meat Duo δηλαδή, εκφράστηκαν συχνά ,μέσω του γραπτού λόγου, για τη μουσική και τις κοινωνικές,πολιτικές και προσωπικές δονήσεις της, με τον ίδιο τρόπο που περιγράφει  ο Herrington παρακάτω.
Είναι αυτή η αόρατη γραμμή που ενώνει τόσο διαφορετικές μεταξύ τους ανθρώπινες δραστηριότητες, το αποτύπωμα του καθενός από εμάς σε αυτόν τον πλανήτη και στους γύρω μας.


Like all the great visionary thinkers of our time, from Iggy to Arthur Doyle, David Keenan and Aex Neilson are autodidactic polymaths devolving advanced thought back to punk-promitive motion. Judging by the music heard on Vanishing Fist, their first salvo under the name Tight Meat Duo, these Glaswegian deviants are prime examples of the dictum that the new wave of free musicians act on impulse.They 've studied and immersed themselves in some of the most life affirming vibrations of all time, those silhouettes,shadows and forectasts of tomorrow disguised as free jazz, as Sun Ra almost put it, sensed this essence flooding their synapses, rewiring their DNA, messing with the id so inheritited 3D vision becomes implanted third eye cosmology-and now their getting in on the aktion. (...)
On one bleedingly obvious level, the model and inspiration for the music heard on Vanishing Fist, a series of four improvisations for alto sax and drum set, lies in a sequence of recordings that begins four decaes ago with John Coltrane & Rashied Ali's Interstellar Space and includes Frank Lowe & Rashied Ali's Duo Exchange and Frank Wright & Muhammad Ali's Adieu Little Man. These were records on which some of the most advanced musical minds of their time dispensed with extraneous instrumentation to time travel into pre-history, to access the dawn of music as the pure sound of a voice being raised up to the beat of a drum, then teleported these primal telecommunication modes forward into next-dimentional visionary utterance.
By recording an album of sax and drum duos, this Tight Meat Duo are making no bones about their acolyte desire to plug into the waves of pure energy left by the aktions of such exalted extra-terrestrial intelligences in order to give their own raw-as-fuck conceptions vertical lift. But while their music burns in nostalgia and reverence for a particular mode of expression, and the times and cultures that birthed it, it is also the sound of musicians whose minds have been in a ongoing state of expansion (...).
It's no coincidence that the formula that gave the go ahead to so many of today's free musicians was expounded by Donald Ayler(..). Forget about the notes, Donald instructed when explaining how to listen to the music of the group led by his brother Albert, focus on the colors, you have to watch them move.(...)
And once you 've got to that it's just a short leap of the imagination to get to how it can feel such a natural for two Glaswegian punks to play a music that sounds like it was forged light years distant in the crucible of Afro-futurism.
To reduce all of the above to an equation that anyone can get their head around: punk rock action + free jazz dreams =  Tight Meat Duo. Or expressed another way:  this sound is a thing of raw,erupting beauty conceived in an act of pure love during an era of liberation theology and DIY enthusiasm that states you can if you want to so, do so.

http://www.discogs.com/Tight-Meat-Duo-Vanishing-Fist/release/1162636

https://www.youtube.com/watch?v=vzLtTeJnHLU

Συνείδηση

Η συνείδηση μου έχει τα φλεγόμενα μάτια μιας τίγρης και θέλει να με καταπιεί όπως ένας πύθωνας.
Άλλοτε μοιάζει με ένα μικρό παιδί που η αθώα του ματιά σε διαπερνά.
Πότε θα την κοιτάξω κατάματα χωρίς να φοβάμαι ή να ντρέπομαι;


"Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων αυτό που καθορίζει το είναι τους, μα αντίστροφα, το κοινωνικό τους είναι, είναι αυτό που καθορίζει τη συνείδηση τους."

Καρλ Μαρξ

Εφτά φορές 
κλείνεις τα μάτια,
Όμως την όγδοη
καταδικάζεις μονομιάς.

Μπέρτολντ Μπρεχτ "Κατακλυσμός".

https://www.youtube.com/watch?v=LIaJ6P_sIZM

Εμείς θα σε βρούμε στα γουναράδικα,άραγε;

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε απόλυτα, χρειάζεται να μην ξεχνάμε.

27 Αυγούστου 1905-15 Ιουνίου 1945

Ο ιστορικός λόγος στη Λαμία μετά την Απελευθέρωση ( 22/10/1944):

http://www.scribd.com/doc/24708306/%CE%86%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%92%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9F-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9B%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%B1%CF%82

https://www.youtube.com/watch?v=rXLCKVTGSE4

Υ.Γ. Στο Δημήτρη Δημητρίου, το "Νικηφόρο", καπετάνιο του ΕΛΑΣ στον Παρνασσό που τα βιβλία του με προχώρησαν παρακάτω όταν έπρεπε. Και στον παππού Β.Β., που μπορεί τα ύστερα του να μην τίμησαν τα πρώτα, αλλά τα έδωσε όλα πολεμώντας το φασισμό στον Ψηλορείτη. Και,βέβαια, στον Α.Β., αμετανόητο αγωνιστή, με δώρο μια γερμανική σφαίρα στο στήθος. Την  πήρε και στον τάφο.