William Blake: Παροιμίες από την Κόλαση

"Οι αρχαίοι Ποιητές έδιναν σ' όλα τα αισθητά πράγματα ζωή με Θεούς ή Πνεύματα, αποκαλώντας τους με ονόματα και στολίζοντας τους με ιδιότητες των δασών, των ποταμών, των λιμνών, των πολιτειών, των εθνών και με οτιδήποτε μπορούσαν οι διευρυμένες και πολυάριθμες αισθήσεις τους να αντιληφθούν.
Και ιδιαίτερα μελέτησαν το πνεύμα κάθε πόλης και χώρας, τοποθετώντας το κάτω από την πνευματική του θεότητα:
Ώσπου σχηματίστηκε ένα σύστημα, που μερικοί το εκμεταλλεύτηκαν και σκλάβωσαν το λαό επιχειρώντας να εκποιήσουν ή να αποσπάσουν τις πνευματικές θεότητες από τα αντικείμενα τους: έτσι παρουσιάστηκεν ο Κλήρος,
Διαλέγοντας μορφές λατρείας από τους ποιητικούς μύθους.
Και τελικά διακύρηξαν πως οι θεοί είχαν διατάξει τέτοια πράγματα.
Έτσι οι άνθρωποι ξέχασαν πως Όλες οι θεότητες
εδρεύουν μες στου ανθρώπου το στήθος."

Ουίλλιαμ Μπλέηκ "Παροιμίες της Κόλασης"

Nurse With Wound: Only with flaws

Αν υπάρχει ένα πλεονέκτημα στο γεγονός πως άρχισα να ακούω, την ενίοτε εντελώς προσωπική παραζάλη του Steven Stapleton, τους Nurse With Wound δηλαδή, σχετικά αργά είναι πως έτσι διαθέτω περισσότερες πιθανότητες να κατανοήσω την καλλιτεχνική του αμφιθυμία.
Στατιστικό γεγονός.
Αντίθετα, ξεκάθαρα αξιολογικό είναι το γεγονός πως οι ήχοι που βαφτίστηκαν industrial αποτέλεσαν-αρχικά και για μια μικρή χρονικά περίοδο-τη ριζοσπαστικότερη των  αιχμών στο χώρο της τότε σύγχρονης μουσικής. Μουσικά σχήματα όπως οι Throbbing Gristle, οι Haters, οι NWW, οι S.P.K. και κάμποσα ακόμη αντιστάθηκαν στη φασιστική χυδαιότητα που προσομοίαζαν κάποιες μορφές της ποπ κουλτούρας. Πολέμησαν με βία τη βία της ομογενοποίησης και τον εξανδραποδισμό που αυτή κρύβει πίσω της. Αποτέλεσαν οχήματα προσωπικών δοξασιών για πολλούς και χτυπήθηκαν με πάθος με την κάθε είδους λογοκρισία. Αλλά θα σταματήσω εδώ γιατί θα νομίσετε πως περιγράφω τους άθλους του Ηρακλή...
Ξετρελαίνομαι με τον ηχητικό νιχιλισμό και την ελευθεριότητα των Haters. Απολαμβάνω μέχρι δακρύων την απέχθεια (που κρύβει υπέρμετρη αγάπη) που έδειξαν οι T.G. για τη μοντέρνα κουλτούρα. Όπως και με τους προηγούμενους, ενθουσιάζομαι, με το φανατισμό ενός ζηλωτή, με τα ηχητικά σουρεαλιστικά κολάζ των NWW. Πέρα από τις χιπστερικές παρεκκλίσεις της μικρής αλλά σεβαστής τους επιτυχίας (όπως η κατά καιρούς μανία με τη NWW list), οι μουσικές που ξεπήδησαν κάτω από αυτό το όνομα αποτέλεσαν, στο δικό μου πικάπ, τη συνέχεια-μέσω μια χωρονικής μεταφοράς-της μεγάλης Επανάστασης του Σουρεαλισμού στο Μεσοπόλεμο.
Έχοντας ως όπλο τους ήχους (αλλά και την εικόνα: μην ξεχνάς τα καταπληκτικά artworks των κυκλοφοριών τους) αντί του λόγου, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης τους, οι NWW κινήθηκαν μεταξύ μιας αστικής παράνοιας και την απογραφή των σκέψεων και των διαθέσεων μιας ιδιοφυΐας. Κοινός παρονομαστής όλων η avant garde.
Σκέφτηκα αρκετά το τι να γράψω για τους NWW και την πρόκληση στις αισθήσεις μου, που αυτοί προκαλούν. Προφανώς και δεν κατέληξα πουθενά συγκεκριμένα. Οι διθύραμβοι για τα αριστουργήματα τους, μέσα σε μια χρονική περίοδο περίπου δέκα ετών, ξεκινώντας από το 1979, είναι πολύ ισχυροί και ιδιαίτερα αποτρεπτικοί σε οτιδήποτε νέο θα επιχειρούσα να γράψω . Άσε που δεν έχω και τίποτα να προσθέσω δηλαδή.
Ώσπου έσκασε μύτη το Flawed Existence  φτάνοντας η ώρα να πάρει θέση στο πικάπ μου. Με το θαυμάσια δηλωτικό του τίτλο, τη μαυροκόκκινη αισθητική του, περιτυλίγει τις ηχογραφήσεις με τον κατάλληλο τρόπο. Προσωπικά αυτό το κουτί με outtakes, κυκλοφορίες σε underground κασέτες-δικές τους αλλά και άλλων-και τρελαμένα gigs αποτελεί την επιτομή της ουσίας του γκρουπ. Μέσα από τα λάθη και τις αστοχίες των ηχογραφήσεων δημιουργείται μια εναλλακτική πραγματικότητα. Μέσα σε αυτή το Flawed Existence δεν είναι ότι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει, αλλά εγώ ως ένας άλλος-α λα Cramps-garbageman, μαζεύω τα σκουπίδια τους, πεταμένα δεξιά και αριστερά, ξεχασμένα στο χρόνο, και καβλώνω από τη μπόχα τους. Για την ακρίβεια λέω ψέματα, η Vinyl-on-Demand τα μάζεψε, εγώ κρατώ την κάβλα.
Μέσα σε τέσσερα 12'' και ένα 10'' διατρέχεις την αισθητική τους διαδρομή η οποία-πόσο θαυμάσια-δεν έγινε ποτέ household name στα όρια αυτού που αποκαλούμε μουσική. Στην συγκεκριμένη περίπτωση των NWW, όμως,  τείνω να πιστέψω πως δεν είναι καν οι ήχοι. Είναι το όλο πακέτο. Αυτό το ίδιο πακέτο που την εποχή του Μπρετόν, του Τζαρά και του Απολινέρ επιθυμούσε να διαρρήξει τις σχέσεις του με το παρόν και κάθε πτυχή της καθημερινότητας και να καταστήσει σαφές το εντελώς νέο της σουρεαλιστικής εξέγερσης.
Ο Stapleton, μέσω των NWW, αυτό το κατόρθωσε. Κάθε τραγούδι στο Flawed Existence, μεταστοιχειώνεται σε πολλές διαστάσεις γύρω σου. Διαθέτει τις απελευθερωτικές απαντήσεις των γραπτών του Μπρετόν.
Νομίζω πως αυτό είναι αρκετό, τι περισσότερο να ισχυριστώ;

Για 'σένα που ο έφηβος στη φανέλα σημαίνει ότι και για εμένα

Το παιδί (ball-boy στο Καραΐσκάκη) με την αληθινή χαρά για το γκολ του Σαβιόλα φοράει πλέον την ερυθρόλευκη φανέλα,

Community

Παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα στα αγγλικά, όπως το διάβασα. Μπορείς να βρεις ολόκληρο το κείμενο στα liner notes αυτής τη κυκλοφορίας από την Clean Feed, μιας από τις σημαντικότερες εταιρίες στο χώρο του ευρύτερου αυτοσχεδιασμού σήμερα.

"Community is a word whose currency is rising faster than the US dollar is tanking. Academics, practitioners and commentators grappling with the sociological implications of how experimental music is created, use it often and broadly. Community is no longer primarily defined by geography, the way it as when John Coltrane, Jimmy Heath and a cadre of musicians literary grew up within blocks of each other in Philadelphia. Even historical alternative settings such as the military are now marginalized in the current thinking about community: as absurdly funny as it now seems the British Royal Air Force facilitated the creation of one of the most radical experimental communities ( σημ.: εννοεί την παρέα μουσικών που έδρασε γύρω από το όνομα Spontaneous Music Ensemble) by introducing Paul Rutheford, John Stevens and Trevor Watts to each oother.

These traditional models of  community have been eclipsed by new models created largely through travel and short-term meetings. In an enviroment where years can elapse between a group's first performance-regardless, going-concern status is conferred upon the second gig-the net result is a proliferation of new communities, not the dissipation of an original tribe. Most importantly these new modalities for creating community recognise that experimentation is based in practice, not routine. Long stretches in the shed and on the road are essential for the refinement of a repertoire or a set of interactions: but, by and large, they are regimens more driven by standards of craftmanship than by experimantation."

Bill Shoemaker