Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Fun with Nuns



Ακούγοντας αυτό το βινύλιο - μια αληθινή D.I.Y. παραγωγή από την αρχή έως το τέλος- μου ήρθαν αρκετές σκέψεις στο μυαλό. Σκέψεις για τις οποίες η χαλαρή αυτή ομάδα ανθρώπων, μέσα από την οποία ξεπηδούν και οι Mama Luma http://www.discogs.com/Mama-Luma-Splendid/release/5737141), δεν έχει καμία ευθύνη.
Είναι που θέλω να τοποθετώ την τέχνη μέσα σε ένα πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, όπως της αναλογεί. Ακόμα, όμως, στο 2014 στην Ελλάδα, το να προσπαθήσεις να το κάνεις αυτό για τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό μοιάζει παρέταιρο, εκτός τόπου και χρόνου. Μου θυμίζει (μια από τις σκέψεις για τις οποίες έγραψα πιο πάνω) σαν να προσπαθούσες να μιλήσεις για το ελληνόφωνο ροκ στα 70's: την ώρα που στο εξωτερικό γίνονταν θαυμαστά πράγματα - καλλιτεχνικά, αισθητικά και ριζοσπαστικά- εδώ ουσιαστικά προσπαθούσαν να ανακαλύψουν τη γραφή από την αρχή...
Βέβαια, για να μην μπερδεύω τα πράγματα, αυτή δεν είναι η στάση της, αυξομειούμενης σε αριθμό ανθρώπων, κολεκτίβας από τη Θεσσαλονίκη. Έχοντας, προφανώς, ακούσει, αφουγκραστεί και χωνέψει τους ήχους από το εξωτερικό, δεν δείχνουν καμιά διάθεση σεβασμού και μυθοποίησης.
Σε αντίθεση με την επικρατούσα εδώ και δεκαετίες λογική του "μην αγγίζετε" για κάθε είδους μουσικής που ονομάζουμε παραδοσιακή αλλά και για οτιδήποτε αξιόλογο που ερχόταν από τα έξω, πειραματίζονται με αυθάδεια πάνω στη λογική του anything goes.
Μια λογική και αισθητική νοοτροπία ολότελα πυρηνική για αυτό που ονομάζουμε free improvisation. Μάλιστα προσαρμόζουν τη μουσική τους στη δική τους ιδιοσυγκρασία και παιχνιδιάρικη διάθεση. Έχοντας δει ζωντανά όσα κάνουν μπορώ να διαβεβαιώσω πως δεν παίρνουν τους εαυτούς τους καθόλου στα σοβαρά...
Με όπλα τους πνευστά που πετάνε φράσεις, φαινομενικά χωρίς λογική, δεξιά και αριστερά, ρυθμούς που στροβιλίζονται στον αέρα, εναλλαγές διαθέσεων και ηχοχρωμάτων ισορροπούν πολύ όμορφα ανάμεσα στη free jazz και το τζαμάρισμα του free rock και πολεμούν την ανίατη ασθένεια της μουσικής, τη σοβαροφάνεια. Όπως η ζωή είναι ένα παιχνίδι, το ίδιο είναι και η τέχνη. Και πολύ σοβαρό μάλιστα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου