Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015

14 μουσικές για το '14...


Περισσότερο υποκειμενικά δεν γίνεται.
Πάμε χωρίς αξιολογική σειρά.

1. Dean Blunt-Black Metal

 Κάποτε υπήρχε ένα ζευγάρι που ηχογραφούσε τυπάδικες μουσικές ως Hype Williams ( http://www.discogs.com/artist/1874027-Hype-Williams-2 ).

Χώρισαν και, πλέον, ως Dean Blunt και Inga Copeland  συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο.

http://www.discogs.com/Dean-Blunt-Black-Metal/master/753600

https://www.youtube.com/watch?v=P98mcy1Ii4I#t=24


2. Ist-Consequences (of time and place)

Από τις ομορφιές του σύγχρονου αυτοσχεδιασμού να ακούς γνωστά μουσικά όργανα "αλλιώς".
Πως;  Άκου το κοντραμπάσο,την άρπα και το τσέλο και θα καταλάβεις.

http://www.confrontrecordings.com/#!Review-of-IST-CONSEQUENCES-OF-TIME-AND-PLACE-at-JUST-OUTSIDE-written-by-BRIAN-OLEWNICK/c1alk/520DB728-3DEB-484F-AADB-A16A77F1685C


3. Daunic Lazro/Benjamin Duboc/Didier Lasserre-Sens Radiants

Ο φίλος μου ο περκασιονίστας Didier Lasserre μπορεί να κάνει τα πάντα στα κρουστά. Εδώ με δύο καταπληκτικούς μουσικούς,αν και το βαρύτονο σαξόφωνο του Lazro σκίζει...

http://www.discogs.com/Daunik-Lazro-Benjamin-Duboc-Didier-Lasserre-Sens-Radiants/release/5554431

https://www.youtube.com/watch?v=UbefBYKnBrE


4. Broetzmann/Adasiewicz/Noble/Edwards-Mental Shake

Όποιος έχει δει ζωντανά έναν από τους μεγαλύτερους σαξοφωνίστες του 20ου (και βάλε) αιώνα, τον Peter Broetzmann δηλαδή, ξέρει.
Αλλά και το βιμπράφωνο ίσως να νομίζεις πως το ξέρεις, κάτσε, όμως να ακούσεις τον Jason Adasiewicz....

http://www.discogs.com/Broetzmann-Adasiewicz-Edwards-Noble-Mental-Shake/release/5769138

Broetzamnn και Adaciewicz live: https://www.youtube.com/watch?v=EqYVSwi1010


5. Fushitsusha-Nothing changes No one can change anything, I am ever changing Only you can change yourself

O Keiji Haino, ο κιθαρίστας των Fushitsusha, είναι ένας από τους θεούς της κιθάρας. Έστω για το ανύπαρκτο πια underground. Τεσπά, το ροκ, όπως πρέπει να' ναι, ενοχλητικό.

http://www.discogs.com/Fushitsusha-Nothing-Changes-No-One-Can-Change-Anything-I-Am-Ever-Changing-Only-You-Can-Change-Yourse/release/5655152

Fushitsusha Live: https://www.youtube.com/watch?v=U4VY0YZKT3A

6. Gang Wizard-Important picnic

Αργοπορημένη ανακάλυψη. Garage, punk, noise. Όλα μαζί.

http://www.discogs.com/Gang-Wizard-Important-Picnic/release/5593980

https://www.youtube.com/watch?v=-EluZqUVaRs

7. The Dead C-The twelfth spectacle.

Αποδόμηση του rock n' roll σε τετραπλό βινύλιο.

8. Aphex Twin-Syro

Ο κατά κόσμο Richard James και πολύ αγαπημένος μου πήρε πολύ hype φέτος αλλά ήταν πολλά τα χρόνια που "απουσίαζε". Κάποτε θα μπει στην κατηγορία των μεγάλων του 20ου αιώνα μαζί με Xenakis, Cage, Coltrane και κάμποσους ακόμα. Σούπερ.

http://www.discogs.com/Aphex-Twin-Syro/release/6095128

https://www.youtube.com/watch?v=RUAJ8KLGqis

9. Oren Ambarchi/Eli Keszler-Alps

Πολλά περισσότερα από drones, rock και noise. Και οι δυο τους χτίζουν σπουδαία δισκογραφία. Μάγκες.

http://dancingwayang.com/my_portfolio/oren-ambarchi-eli-keszler-alps/


10. Nate Wooley/Chris Forsyth-Third

Δες πρόσφατο ποστάρισμα.

11. NehruvianDoom-NehruvianDoom (sound of the son)

Το hip-hop πάντα θα είναι μουσική του δρόμου. Ξετρελαίνομαι όταν παράλληλα συνδυάζει γνώση και μπόλιασμα παλιότερων ριζοσπαστικών μουσικών.

http://www.discogs.com/NehruvianDOOM-NehruvianDOOM-Sound-Of-The-Son/master/741082

https://www.youtube.com/watch?v=h_bBRrt9TRo

12.  James Hoff-Blaster

Η στροφή της PAN ( http://p-a-n.org/ ) του δικού μας Βασίλη Κουλιγκά προς έναν πειραματικό ηλεκτρονικό ήχο είναι, πλέον,  era-defining που λένε και στο χωριό μου.To Blaster απλά βαράει με κάθε τρόπο...

http://p-a-n.org/releases/


13. Dead Gum-Gainer

Γαμώ την ψυχεδέλεια μου, γαμώ, ρε Παναγιώτη!

http://www.vinylmicrostore.gr/locals_alone.php?id=1742


14. Jason Lescaleet-Much to my demise

Πειραματισμός. Από τους καλύτερους καλλιτέχνες στο τώρα και στο είδος. Καλύτερα άκου το απόσπασμα.

https://www.youtube.com/watch?v=77rqW0y3iSo


Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015

Fugazi


Όταν έσκασε μύτη αυτό το βινύλιο, λίγο καιρό πριν, πλημμύρισα από εικόνες, συναισθήματα και σκέψεις. Γύρισα σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω όταν τους άκουγα για πρώτη φορά, η εποχή του Red Medicine ήταν. Όντας από αυτούς που συμπλήρωσαν πολλά κομμάτια του παζλ μέσα τους από τη μουσική, οι τέσσερις τύποι από την πρωτεύουσα της χώρας των γενναίων σημαίνουν πολλά.
Αυτή η κυκλοφορία, το πρώτο τους demo, τα πρώτα τους "κανονικά" ηχογραφημένα τραγούδια, με γύρισε στο τότε. Τότε που και εγώ μολύνθηκα-μια και για πάντα-από την αισθητική μέχρι την πολιτικό-κοινωνική δυναμική του punk και του D.I.Y. Για 'μενα οι Fugazi αποτέλεσαν και αποτελούν (εκτός από απωθημένο που δεν είδα ποτέ ζωντανά) ένα μέρος των ηρώων μου. Καλλιτεχνικά τα άλμπουμ τους ισορροπούσαν εκπληκτικά μεταξύ της προσωπικής έκφρασης και του κοινωνικού σχολίου χωρίς ποτέ, ηθελημένα πιστεύω, να γέρνει η ζυγαριά προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Την ίδια στιγμή, μέσω της εταιρίας τους της Dischord, πάλεψαν λυσσαλέα για την ανεξαρτησία τους, μακρυά από τα λαμόγια των πολυεθνικών ακόμα και την εποχή της χρυσής κουτάλας του grunge , όταν όλοι οι τότε αστέρες του ροκ, τους ανέφεραν συνεχώς. Οι τιμές των δίσκων  και των συναυλιών τους, τουλάχιστον στην αμερικάνικη αγορά που μπορούσαν να τις ελέγξουν ήταν πάντα χαμηλές.
Και τα τραγούδια; Όπως φαίνεται και από αυτό το βινύλιο, οι ίδιοι πάντα θεωρούσαν τους εαυτούς τους πρώτα ως καλλιτέχνες. Ο πειραματισμός με τη ρυθμολογία και τον ήχο της κιθάρας πήγαινε πακέτο με την ορμή του hardcore punk, παιδιά του οποίου ήταν όλοι, και μια νοοτροπία που χάραζε ευθεία γραμμή και ίσες αποστάσεις μεταξύ του ενθουσιασμού του ερασιτέχνη με τη στόχευση ενός επαγγελματία. Οι Fugazi πάλεψαν με το νόμο (της αγοράς, της δήθεν στράτευσης, της αξιοπρέπειας στον κόσμο της show business) και τις περισσότερες φορές κέρδισαν.
Τα τραγούδια, έγραψα πιο πάνω. Ναι, αυτά πρώτα και κύρια. Αυτό το demo κάνει απόλυτα σαφές πως οι ίδιοι αντιλαμβάνονταν τον ήχο τους. Ήθελαν να πάνε πολλά βήματα παρακάτω από το hardcore, που τότε πέθαινε, και η αίσθηση που έχει κανείς ακούγοντας το είναι πως όλα είναι ανοιχτά στην εξέλιξη των κομματιών. Και, βέβαια, πως όλα τα διαπερνά το συναίσθημα, κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα να προσδιορίσω χρόνια τώρα. Ίσως να είναι η ζεστασιά του να ακούς την αλήθεια κάποιου, τους ήχους της ψυχής του.Ian, Guy, Joe και Brendan, σας ευχαριστώ. Είστε πάντα οι ήρωες μου.

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2014

Φράντς Κάφκα: Ο ανατόμος της εξουσίας


Αναδημοσιεύω από το pandoxeio.com.

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός ένα υποκατάστατο της θρησκείας. Είναι ένα είδωλο από χαρτόμαζα που οι άνθρωποι το έπλασαν από την αγωνιά τους και τη μα­νία τους να διακριθούνε στις φτωχικές τους βραδιές στα χάνια. Όμως κάποια στιγμή όλοι θα βρεθούμε κυνηγημένοι απ’ αυτά τα καραγκιοζάκια. Γιατί κανένα είδωλο δεν απαιτεί τόση ανθρώπινη θυσία όσο αυτά τα τέρατα τα φτιαγμένα από μπίρα, σάλιο και εφημεριδόχαρτα. [σ. 79]

Η πολιτική πλευρά των γραπτών του Κάφκα υπήρξε η κατεξοχήν παρανοημένη ή αποσιωπημένη παράμετρος του έργου του. Οι έγκυρες και αποδεκτές ερμηνείες του αγνοούν επιδεικτικά την πολιτική του σκέψη, ενώ είναι εκείνη που αποτελεί τον κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται ολόκληρο το αναμφισβήτητα πολυεπίπεδο και πολυσύνθετο έργο του. Ο Δεσποινιάδης έχει γράψει μια σειρά κειμένων πάνω στα επιμέρους ζητήματα του σχετικού προβληματισμού, τέσσερα από τα οποία δημοσιεύτηκαν σε αρχική μορφή στο περιοδικό Πανοπτικόν, ενώ τα υπόλοιπα δημοσιεύονται για πρώτη φορά.
franz_kafka_rr
Ολόκληρο το έργο του Κάφκα παρουσιάζεται σαν μια λεπτομερής ανατομία της Εξουσίας. Ο Πύργος είναι ένα σύμβολο της απόλυτης και ολοκληρωτικής εξουσίας, μιας εξουσίας που αποτελεί αυτοσκοπό των φορέων της. Οι απίστευτες μικρολεπτομέρειες και ο λαβύρινθος του κτίσματος δημιουργούν το τέλειο διάφραγμα ανάμεσα στο Άτομο και την Εξουσία. Η εξουσία αυτή λειτουργεί όχι απλώς με την ανοχή των υπηκόων της αλλά και με την δουλικότατη συνεργασία τους. Η υπόσταση της εξουσίας είναι εν πολλοίς φαντασιακή και μόνο χάρη στη μεγέθυνση φαντάζει ακλόνητη και παντοδύναμη.
Lex Gorlov - k-for-kafka2 - The castle
Και στην Δίκη ο ήρωας βρίσκεται απέναντί σε μια εξουσία που δεν μπορεί να δει και απέναντι σε έναν νόμο που δεν μπορεί να διαβάσει γιατί είναι άγραφος. Απαραίτητοι ενδιάμεσοι ανάμεσα στην εξουσία και στους ανθρώπους είναι οι βοηθοί, όλα αυτά τα αμέτρητα «πρόσωπα» – ανδρείκελα ενός τετρατώδους μηχανισμού, κατ’ ουσίαν χωρίς ίχνος προσωπικότητας, μια γλοιώδης μάζα που διαρκώς παρεμβάλλεται για να εμποδίσει και να πνίξει κάθε αποκλίνουσα φωνή. Φορέας της εξουσίας στηνΜεταμόρφωση και την Κρίση είναι ο πατέρας, αλλά και εδώ πρόκειται για μια εξουσία όχι λιγότερο φονική.
Jean-Michel Folon, 1973, illus. for Kafka's Metamorphosis
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κάφκα αποτελεί μια από τις λίγες περιπτώσεις συγγραφέων τα έργα των οποίων απαγορεύτηκαν από τους δυο τρομερότερους ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα, τον ναζισμό και τον σταλινισμό. Αυτό που δεν του συγχώρεσαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν ότι αναίρεσε τον υποσχόμενο παράδεισό τους χωρίς καν να τον αμφισβητήσει. Είναι φυσικό ο μπολσεβικισμός να χτυπάει τη θρησκεία γιατί είναι και ο ίδιος μια θρησκεία. Από την άλλη, ο συγγραφέας δεν ήταν λιγότερο επικριτικός απέναντι τον τρίτο μετασχηματισμό που καθόρισε τον αιώνα, στον καπιταλισμό, που είναι ένα σύστημα σχέσεων εξάρτησης…μια κατάσταση του κόσμου και μια κατάσταση της ψυχής. Μήπως λοιπόν μόνο με μια επιπόλαιη ματιά φαίνεται απολιτικός; Μήπως οι ήρωές του μόνο ένοχοι δεν αισθάνονται;
KafkaUSA_02
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το ειδικότερο σχετικό κεφάλαιο που αφορά το έργο Αμερική και εστιάζει στον Ρομαντικό Αντικαπιταλισμό του Κάφκα, όπως ονομάστηκε το ρεύμα δυσφορίας και διαμαρτυρίας απέναντι στο νεογέννητο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Λούκατς πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο, εστιάζοντας στην νοσταλγία για κάτι πολύτιμο που χάθηκε. Αν ο καπιταλισμός επέφερε το ξεμάγεμα (ή την απομάγευση) του κόσμου, όπως το είχε θέσει ο Μάξ Βέμπερ, ο Ρομαντισμός επιθυμούσε το ξαναμάγεμά του. Αυτό το ρεύμα δεν έχει αποκλειστικά αρνητικό πρόσημο, όπως υποστήριξε ο Λούκατς, αλλά και μια δεύτερη, επαναστατική – αναρχική τάση, κύριοι εκπρόσωποι της οποίας είναι οι Γκούσταβ Λαντάουερ και ο Μάρτιν Μπούμπερ.
tumblr_lcjuj3KX2I1qzosmpo1_400
Ο Κάφκα εντάσσεται σε αυτήν ακριβώς την ελευθεριακή πτέρυγα, που νοσταλγεί το προκαπιταλιστικό παρελθόν και ελπίζει ένα μετακαπιταλιστικό μέλλον. Φυσικά δεν τρέφεται καμία αυταπάτη για μια ανόθευτη επιστροφή στις κοινότητες του παρελθόντος· αντίθετα επιστρατεύονται οι προκαπιταλιστικές κολλεκτιβικές παραδόσεις των χωρικών και των εργατών, ενώ η εναντίωση στο κράτος θεωρείται δεδομένη. Είναι ενδεικτικό ότι βασική πηγή για την Αμερική υπήρξε το βιβλίο του εβραίου σοσιαλιστή Artur HolitscherAmerika heute und morgen, που ασκούσε οξύτατη κριτική στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Ο ήρωας της καφκικής Αμερικής διαπιστώνει ότι το πιο θαμαστό κομμάτι της δημιουργίας, ο χρόνος, βρίσκεται φυλακισμένος στα δίχτυα των εμπορικών συμφερόντων, ενώ οι εργάτες είναι πάντα αναλώσιμοι. Όπως έγραψε ο Αντόρνο, «η πρόζα του Κάφκα τάσσεται με το μέρος των απόκληρων, με τα αποπαίδια της οικονομικής ανάπτυξης».
Franz-Kafka_K-Ulmer
Η σχέση του με τους αναρχικούς κύκλους της Πράγας επίσης σχεδόν πάντα αποσιωπάται. Ο Κάφκα διάβασε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σημαντικούς αναρχικούς στοχαστές (Μπακούνιν, Κροπότκιν, Προυντόν, Στίρνερ, Τολστόι, Έμμα Γκόλντμαν), παρακολουθούσε συστηματικά τις εκδηλώσεις των αναρχικών, παρευρισκόταν συχνά στη «Λέσχη μαντολίνου», που ήταν η καμουφλαρισμένη λέσχη των αναρχικών της Πράγας, πρόσφερε οικονομική ενίσχυση σε διωκόμενους αναρχικούς, γνώρισε προσωπικά τους Otto Gross και Μάρτιν Μπούμπερ, ανέπτυξε ενδιαφέρον για τα Κιμπούτζ, τις αυτοδιαχειριζόμενες εβραϊκές κοινοβιακές κοινότητες.
Αντί να έρθουν εδώ μέσα να διαλύσουν τα πάντα, παρακαλάνε να τους δοθεί ελεημοσύνη.
kafkaa1
H εργασία του ως νομικού συμβούλου στο Ίδρυμα Ασφαλίσεων Εργατικών Ατυχημάτων (αυτή τη «σκοτεινή φωλιά γραφειοκρατών», όπως την αποκαλούσε), τον ανάγκασε να ζει σε μια σκληρή αντίφαση, καθώς ήταν αναγκασμένος να υπερασπίζεται τα δικαιώματα του ιδρύματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι όρισε και πλήρωσε ο ίδιος δικηγόρο για να υπερασπιστεί γέρο εργάτη που διεκδικούσε αποζημίωση από την εταιρεία που εργαζόταν ο Κάφκα!
Jean-Michel Folon, 1973, illus. for Kafka's Metamorphosis 3
Ο συγγραφέας ασκούσε ανελέητη κριτική απέναντι σε κάθε είδος γραφειοκρατίας και δεν ένιωσε ποτέ μέλος καμιάς ομάδας και κανενός κινήματος. Δεν έπαψε να θλίβεται και να εξοργίζεται επειδή γνωρίζει πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά αν οι άνθρωποι δεν συνέχιζαν να ζουν, παρατημένοι στη μοίρα τους, με έναν τρόπο αυτοκαταστροφικό, εξευτελιστικό και απάνθρωπο, να «γαντζώνονται από τη ζωή όπως τα κοράλλια από τους βράχους». Η απραξία των ανθρώπων είναι το απαραίτητο καύσιμο ενός κό­σμου που οδεύει με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή, γράφει ο Δεσποινιάδης. Κάθε επαναστατική διάθεση εξατμίζεται και μένει μόνο το κατακάθι μιας καινούργιας γραφειοκρατίας.

Τι είναι ο πλούτος; Για τον έναν ο πλούτος είναι κι ένα παλιό πουκάμισο κι άλλος είναι πάλι φτωχός με δέκα εκατομμύρια. Ο πλούτος είναι κάτι σχετικό και ε­λάχιστα ικανοποιητικό. Το να είσαι πλούσιος σημαίνει ότι εξαρτάσαι απ’ τα πράγματα που κατέχεις και οφεί­λεις να τα προστατέψεις απ’ την καταστροφή συσσω­ρεύοντας αποκτήματα και καινούργιες εξαρτήσεις. Ο πλούτος δεν είναι παρά μια υλική απόδειξη της ανασφάλειας.[σ. 79]
kafka_by_pixx_73-d37jatt
Καθώς ο Δεσποινιάδης δεν παραθέτει μόνο τα στοιχεία αλλά και μας εισάγει στην σκέψη και τον πολιτικό προβληματισμό του Κάφκα, ένα ερώτημα απαιτεί την απάντησή του: Για ποιο λόγο η λογοτεχνική και κριτική ομήγυρη επέμεινε, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, σε έναν άλλο Κάφκα, χαμένο στα προσωπικά του αδιέξοδα, κατατρεγμένο και συντριμμένο από διάφορα συμπλέγματα, έναν συγγραφέα που στην καλύτερη περίπτωση έχτισε ένα εφιαλτικό λογοτεχνικό σύμπαν; Για ποιο λόγο ακόμα και ο ίδιος ο Μαξ Μπροντ δημιούργησε την εικόνα ενός απολιτικού συγγραφέα και υποβάθμισε την πολιτική σημασία τόσο των γραπτών όσο και των συζητήσεων του Κάφκα; Γιατί, τέλος, ακόμα και οι μεταγενέστερες βιογραφίες αποσιώπησαν για τους δικούς τους λόγους – αναφέρεται εδώ η ογκώδης βιογραφία του Nicholas Murray – ή υποβάθμισαν σχετικές πηγές (π.χ μαρτυρίες μελών του αναρχικού κινήματος της Τσεχίας) ή ενέταξαν τις πολιτικές ανησυχίες του Κάφκα στα γενικότερα συμφραζόμενα;
c5e7a00c7b5a3dc38b00cb78edcf647a
Τριγυρνάμε σκοντάφτοντας απ’ τα μια οφθαλμαπάτη στην άλλη, αποπροσανατολισμένα θύματα προφητών και τσαρλατάνων, που τα θαυματουργά γιατροσόφια τους για φτηνή ευτυχία δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να μας βουλώνουν τα αυτιά και τα μάτια: και πέφτουμε από τη μία άβυσσο στην άλλη, περνώντας μες απ’ τους καθρέφτες σαν μες από παγίδες. [σ. 71]

Εκδ. Πανοπτικόν, 2013, Β΄ έκδοση, σελ. 109, με εξασέλιδη βιβλιογραφία.

Η «μπλε» εικόνα προέρχεται από την εικονογράφηση του Lex Gorlov για τον Πύργο. Οι δυο «πορτοκαλί» προέρχονται από την εικονογράφηση του Jean – Michel Folon για την Μεταμόρφωση.

Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2014

Μετανάστης: Μια φωνή από το παρελθόν



Έσλινγκεν (Δ.Γερμανία) 1969:  " Μικρό παιδί θυμάμαι, το 1940, που ήρθε στο χωριό μια επιτροπή του στρατού για να πάρει ζώα για τις μεταφορές  στον πόλεμο της Αλβανίας. Τότε όλοι οι χωρικοί μπήκανε στη σειρά με τα ζώα τους, άλογα, μουλάρια, γαϊδάρους, ο κτηνίατρος έβλεπε να δόντια τους, τα ρουθούνια τους , τα πόδια τους, το σάλιο τους, έλεγε κάτι σ' ένα στρατιώτη δίπλα του κι εκείνος είχε μια φουφού με κάρβουνα και πύρωνε δύο μεγάλα σίδερα. Στα καλά ζώα κόλαγε ένα πυρωμένο Ε στο λαιμό και στα σκάρτα ένα Ο στα πισινά. Ένας άλλος, για τα γερά ζώα, έδινε στους χωρικούς μια απόδειξη παραλαβής.
 Έτσι ένοιωσα και εγώ στη γερμανική επιτροπή, όχι σαν χωρικός δηλαδή, μα σαν άλογο. Ο γιατρός μου κοίταζε τα δόντια, με ακροάστηκε, μου έβγαλε πλάκα στο στήθος, μου ζούπιξε τα ποντίκια στα χέρια και στα πόδια και μου έδωσε το σημείωμα ικανότητας. Μου φάνηκε πως ήταν ο στρατιώτης που έδινε την απόδειξη παραλαβής."

Περιοδικό Αντιπληροφόρηση, τεύχος 4, Δεκέμβριος 1975