Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2014

Και 'συ μιλάς για κάτι πράματα μικρά




Kobane, αγώνας για την υπεράσπιση της ελευθερίας

Το καπιταλιστικό σύστημα είχε και έχει τη δυνατότητα και τα μέσα να επιβάλλεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους στις τάξεις που εκμεταλλεύεται καθώς και στο σύνολο της κοινωνίας.  Κατά την περίοδο της σύγχρονης και τρέχουσας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης υπό την ιδεολογική ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού (κάπου από το 1970 και μετά), οι καπιταλιστές κατάφεραν να εξουδετερώσουν τον εργατικό ανταγωνισμό όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά και ιδεολογικά, όπου η ήττα ήταν, θα λέγαμε, συντριπτική.
Ο Καπιταλισμός έπεισε και επέβαλλε για άλλη μια φορά την αφήγηση του για τον κόσμο. Οι απόστολοί του κήρυτταν τον λόγο του Θεού-Χρήμα σε κάθε γωνιά του πλανήτη• η ιστορία τελείωσε έλεγαν1, το ίδιο και η εργασία2- την χρειαζόμαστε όλο και λιγότερο. Η εργατική τάξη ‘’εξαφανίστηκε’’, οι αρνήσεις των πληβείων και ο εργατικός ανταγωνισμός  μετατράπηκαν σε καρικατούρες διεκδικήσεων για τα ‘’ανθρώπινα δικαιώματα’’ ή τα ‘’δικαιώματα του πολίτη’’ κ.ο.κ.

Οι μεγάλες αφηγήσεις και τα σοσιαλιστικά οράματα για μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης που προέκυψαν απ’ τα επαναστατικά γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος, άρχισαν να φθίνουν και να χάνουν οποιαδήποτε αίγλη και νόημα στους καιρούς που η κατανάλωση και η δυνατότητα για κοινωνική ανέλιξη θέριζε συνειδήσεις.

Ο καπιταλιστικός παράδεισος, βέβαια, κράτησε πολύ λίγο και σήμερα, ύστερα από 5 χρόνια επίσημης ‘’οικονομικής κρίσης’’ η κοινωνική/ταξική ειρήνη φαντάζει η ίδια μια καρικατούρα του εαυτού της. Νέες πληβειακές αντιστάσεις αναδύθηκαν και αναδύονται σε παγκόσμιο επίπεδο και θα συνεχίσουν να εμφανίζονται εκεί που ...φαινομενικά όλα δουλεύουν ρολόι.

Ωστόσο, δεν θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί πως εν έτει 2014, με το παγκόσμιο εργατικό κίνημα να προσπαθεί να συνέλθει απ τα διαδοχικά σοκ της ιστορικής ήττας, θα αντικρίζαμε φωτογραφίες σαν την παραπάνω να μας θυμίζουν (μέσα απ την ιστορία) αλλοτινές εποχές. Τότε που ο αγώνας για μια καλύτερη ζωή και αξιοπρέπεια ήταν η καθημερινή συνήθεια και  πρακτική των εργατών όλου του κόσμου. Η αντίσταση των Κουρδισών μαχητριών στο Kobane είναι σημαντική και ήδη ιστορική από πολλές απόψεις. Κάτι παρόμοιο, ιστορικά, ίσως να είναι οι αναρχικές Mujeres Libres3(Ελεύθερες Γυναίκες) που συγκροτήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν την εποχή της Ισπανικής Επανάστασης του 1936 όταν ο εργατικός ανταγωνισμός άγγιζε το ζενίθ του.

Σαφώς οι συνθήκες είναι παντελώς διαφορετικές από αυτές του ‘36, και λόγω της διαφορετικής ιστορικής εποχής αλλά και της απίστευτης περιπλοκότητας των ανταγωνιστικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή. Παρ’ όλα αυτά το γεγονός πως η αντίσταση των επαναστατριών και επαναστατών ενάντια στο ISIS, λαμβάνει χώρα σε μια πόλη της αυτόνομης περιοχής της Rojava, στο δυτικό Κουρδιστάν,  όπου έχει συντελεστεί και συντελείται μια επαναστατική διαδικασία4, στη σκιά της μέχρι τώρα ιστορικής αφήγησης (μόλις το καλοκαίρι που μας πέρασε καταφέραμε να μάθουμε το οτιδήποτε για αυτό), αποτελεί γεγονός αξίας που, ενώ είναι δύσκολο να εκτιμηθεί καθώς εξελίσσεται η πολιορκία της πόλης του Kobane5  (το παρόν γράφεται την ώρα που η αντίσταση μπαίνει στην 30η ημέρα), είναι δυνατόν να αντρέψει την οπτική της ήττας που κατατρώει όσους οραματίζονται μια άλλη κοινωνία αλλά και τα κυρίαρχα μοντέλα κοινωνικής ιεραρχίας (το αντάρτικο γυναικείο τμήμα YPJ-Women’s Protection Unit μετρά χιλιάδες επαναστάτριες που πήραν τα όπλα).

Κοινώς, η Arin Mirkan6, η επαναστάτρια του YPJ που θυσιάστηκε στην άμυνα τουKobane όταν προκειμένου να μην πέσει ζωντανή στα χέρια του ISIS ανατινάχτηκε σκοτώνοντας πολλούς τζιχαντιστές,  βροντοφωνάζοντας έτσι πως «Εχθρός μας είναι όποιος αντιτίθεται στις κατακτήσεις της επανάστασης», κατέστησε ξεκάθαρο προς κάθε ενδιαφερόμενο πως καμιά ιστορική ήττα δεν είναι μόνιμη και παντοτινή, καμιά κυριαρχία δεν θα στέκεται αιώνια πάνω απ’ τα κεφάλια των καταπιεσμένων. Τουλάχιστον, μέχρι αυτοί να το πάρουν απόφαση και να οργανωθούν προς την υπεράσπιση και τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας και ελευθερίας, ότι ακριβώς κάνουν οι Κούρδισες και οι Κούρδοι επαναστάτες.


Arin Mirkan

Σημειώσεις

1: Φράνσις Φουκουγιάμα, Το τέλος της Ιστορίας
2: Τζέρεμι Ρίφκιν, Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της
3: Muheres Libres: Free Women of Spain, Libcom.org
4: The new PKK: unleashing a social revolution in Kurdistan, Roarmag.com 
    The experiment of West Kurdistan (Syrian Kurdistan) has proved that people can make changes, Αnarkismo.net
5: Hope and despair grips Kurds as Kobanê continues to resist, Roarmag.com ( επίσης το παρών γράφεται την ώρα που η αντίσταση στο Kobane μπαίνει στην 30η ημέρα)



Songs for Kommeno







Αναδημοσιεύω από ένα site που θα βγει φόρα-παρτίδα σύντομα.




Γλώσσα, κουλτούρα, Γερμανία, έγραφε στα γερμανικά το πανό δίπλα στη σκηνή. Κοινώς εδώ που ήρθατε (έστω με ελεύθερη είσοδο) θα φάτε και λίγη προπαγάνδα στη μάπα.
Η συναυλία στο Γκαίτε, όπως κάθε διάδραση τέχνης-κοινού εγείρει πολλά ζητήματα αισθητικής, πολιτικής αλλά και κοινωνικής σημασίας πολύ πέρα από το εύκολο δίπολο τέχνη=διασκέδαση.
Πόσο μάλλον όταν, στην προκειμένη περίπτωση, αυτή η διάδραση λαμβάνει χώρα σε ένα από τα προπύργια της γερμανικής προπαγάνδας στην Ελλάδα, το Ινστιτούτο Γκαίτε, και είναι μοστραρισμένη με το λούστρο του αντιφασισμού, ενός αντιφασισμού, βεβαίως-βεβαίως, που, κατ' επιθυμία των διοργανωτών μπορεί να ειδωθεί μόνο μέσα από το πρίσμα ενός αφελούς ουμανισμού.
Υπάρχει, εννοείται, και το μουσικό κομμάτι της υπόθεσης. Ο Gunter Sommer,από τους σημαντικότερους ευρωπαίους περκασιονίστες στο χώρο του αυτοσχεδιασμού και της τζαζ, ήρθε σε επαφή με το χωριό Κομμένο μετά από πρόσκληση να παίξει εκεί. Φτάνοντας εκεί έγινε κοινωνός των θηριωδιών των Ναζί κάποια χρόνια νωρίτερα (για αυτά μπορείς να διαβάσεις αλλού στο διαδίκτυο) και αποφάσισε να κάνει μουσική όσα αισθάνθηκε. Αυτά τα κομμάτια παρουσίασαν στο Γκαίτε στις 14/10. Μια χαρά ήταν. Ο ίδιος ο Sommer, καθοδηγούσε μια μπάντα από πολύ αξιόλογους μουσικούς-  το γιαλί-ταμπουρά του Βούλγαρη σε πήγαινε ανατολικά, το κλαρινέτο του Φλώρου Φλωρίδη σε τοποθετούσε κάπου στα βουνά της Ηπείρου-παλινδρομώντας μεταξύ ανατολής και δύσης, από το swing και το ροκ μέχρι τα ηπειρώτικα πανηγύρια και την τζαζ. Μοναδική παραφωνία (και η επιλογή της λέξης δεν είναι τυχαία...) η συμμετοχή της Σαββίνας Γιαννάτου, η οποία με τους μη-λεκτικούς λαρυγγισμούς της απλά βρισκόταν εκεί, μη σου πω με ενοχλούσε κιόλας. Κρίμα γιατί είναι συμπαθέστατη και αξιόλογη.
Περάσαμε όμορφα; Ναι, αμέ. Κατά τ' αλλα; Τι 'χες Γιάννη, τι'χα πάντα. Αποστείρωση (λέγε με Γκαίτε), ουμανισμός (όλοι αδέρφια είμαστε) και προπαγάνδα.
Δεν μπορώ να κατηγορήσω τους μουσικούς για αυτό, οι καταστάσεις δεν είναι ποτέ μαύρο-άσπρο.
Αλλά στο τέλος φοβήθηκα πως θα φωνάξουμε ζήτω η συναδέλφωση των-αταξικών-λαών τραγουδώντας το Deutchland über alles.

ο κουλτουριάρης

Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2014

L όπως Learner



Όταν συμβαίνει η, κατά Feyerabend, αλλαγή παραδείγματος κοίτα να είσαι έτοιμος.Τουλάχιστον κάντο, συνειδητά ή ασυνείδητα.


Είναι παράξενο να μιλώ για μια ταινία που βγήκε δύο χρόνια πριν.
Παράξενη είναι η ίδια η ταινία, οπότε πάω με τα νερά της. Ψάχνοντας για το L, βρήκα από διθυράμβους μέχρι θάψιμο. Fair enough, μεταξύ των δύο άκρων κινήθηκα και εγώ. Όταν τη πρωτοείδα μου είχε αφήσει την πικρή εντύπωση μιας χρυσής μετριότητας, είχα, ακόμα-ακόμα, δυσκολευτεί να πιάσω την, εμφανέστατη είναι η αλήθεια, αλληγορία της. Μετά κατάλαβα.
Όλος ο κόσμος του πρωταγωνιστή είναι το αυτοκίνητο του. Εκεί ζει, εργάζεται, τρώει, σκέφτεται, δεν ξέρω εάν ελπίζει. Τακτοποιημένα, συμβατικά και προγραμματισμένα. Τα μάτια του μοιάζουν άδεια.Από τι; Όπως το πάρει κανείς.
Χρησιμοποιώ αυτή την ταινία γιατί η αλληγορία της με αγγίζει σε βαθύτατα προσωπικό επίπεδο. Στην ουσία δεν επιθυμώ να μιλήσω, απαραίτητα, γι'αυτήν. Όταν ο πρωταγωνιστής, φανταστικός ο Σερβετάλης με μινιμάλ εκφραστικά μέσα, συνειδητοποιεί, μέσα από γεγονότα πρώτα εξωτερικά αλλά και εσωτερικά- ότι η αλλαγή επίκειται και είναι αναπόφευκτη δεν διστάζει.
Γαμώτο, δεν μ' αρέσουν οι παραπάνω σειρές, βαριέμαι και να τις σβήσω. Εντάξει, γάμησε το, δεν μου βγαίνει. Συνεχίζω όπως-όπως. Η μετάβαση από τον κόσμο του αυτοκινήτου στον κόσμο της μηχανής είναι επίπονη. Ο ίδιος καίει το σώμα του (εδώ το σωματικά επίπονο) στην εξάτμιση της μηχανής για πολλή ώρα, σε μια πράξη μύησης. Ας μυηθούμε και εμείς στη προσπάθεια να αλλάξουμε, μας λέει.Θα πονέσει, μας λέει.
Άντε όλα λιανά τα έκανα. Ψυχρά πλάνα,χωρίς χρονικές αναφορές την ώρα που αυτός καίει το πόδι του στην εξάτμιση της μηχανής. Μήπως καίει και όσα δεν του αρέσουν πάνω του; Δεν ξέρω, λέω εγώ τώρα.
Ψάχνοντας φωτό για ν' ανεβάσω εδώ, έπεσα στην εικονιζόμενη.Μια εικόνα χίλιες λέξεις,δεν έχω τόσες, είναι λιγότερες: "Τρέξε σαν τον άνεμο, όπως είσαι, με τα αίματα στο πρόσωπο σου,μη σταματάς πουθενά, μέχρι την άκρη του κόσμου, την άκρη του μυαλού σου. Μάθαινε, πόνα, σκέψου και μη φοβάσαι, προχώρα".